از شروع فصل جدید تا به حال رمی‌ها حال و روز خوشی ندارند، نتایج كسب شده توسط گرگ ماده ( لقب رمی‌ها ) اصلا به مذاق هواداران این تیم خوشایند نیست. لوچانو اسپالتی كه با ورودش توانست سبكی نوین را در رم پیاده كند حالا با خطر اخراج نیز مواجه شده است. حال سوال این است، رم را چه شده است؟
در این سال‌های اخیر رم یكی از تیم‌های باثبات سری آ به حساب آمده است كه فراز و نشیب‌های آنان نسبت به دیگر تیم‌ها كمتر بوده است آنها پس از اینكه توانستند در فصل 2001-2000 فاتح اسكودتو شوند در سال‌های بعد، چهار بار به عنوان نایب قهرمانی سری A دست یافتند. رمی‌ها توانستند از چهار فینال پی در پی جام حذفی ایتالیا، دو سال پشت سر هم قهرمان این رقابت‌ها شوند.
سیستم 1-5-4 لوچانو اسپالتی، همه را واداشته بود تا متفق القول بگویند كه رم به همراه تیم آرسنال قشنگترین بازی‌ها را در اروپا به نمایش می‌گذارد. رمی‌ها به رغم اینكه نتوانستند در عرصه اروپایی نتیجه قابل تاملی كسب كنند (هرچند كه آنها توانستند فصل گذشته رئال پر ادعا را از گردونه رقابت‌ها حذف كنند و در مرحله یك چهارم نهایی به منچستر باختند ) ولی همیشه در ایتالیا، شنیدن نام آنها لرزه بر پیكره دیگر تیم‌ها می‌انداخت تا بیش از پیش قدرت شان جلو داشته باشد. رمی‌ها با ارایه یك بازی تك ضرب، روان و حركت‌های ویرانگرانه جناحین، تبدیل به یكی از خطوط حمله پركار و پر بار سری آ شده بودند. گواه این قضیه آماری است كه فرانچسكو توتی در این سال‌های اخیر از خودش به جا گذاشته است؛ میانگین 19 گل زده در پنج فصل اخیر. شاید یكی از دردهای تیم آ.اس. رم از همین جا مشخص باشد؛ نبودن «ایل كاپیتانو » ( فرانچسكو توتی ) كه در رم همان نقش و اثری را ایفا می‌كند كه استیون جرارد در لیورپول، بزرگترین مشكلی است كه این روزها جالوروسی‌ها با آن دست به گریبان هستند. شیوه بازی، گل‌ها و تاثیری كه توتی در رم ایفا می‌كند، خود به تنهایی برای تغییر دادن یك نتیجه كافی به نظر می‌آید. او یك تنه می‌تواند بازی را از این رو به آن رو كند. حالا در میانه زمین و در نبود ‌هافبك خلاق این تیم‌، ده‌روسی و آكوئیلانی به خوبی وظایف خودشان را انجام می‌دهند ولی این تیم فاقد یك لیدر مطمئن است. آنها هر چند هم كه خوب بازی كنند، بدون یك فرمانده راه به جایی نمی‌برند. البته خبر خوش برای رمی‌ها این است كه توتی پس از بهبودی كامل از مصدومیت زانوی راستش در اوایل ماه آوریل برای این تیم به میدان می‌رود.
از طرف دیگر رفتن مانسینی به اینتر و جانشینی او توسط منز (كه البته هنوز در سطح بالایی به نظر نمی‌رسد) و باپتیستا باعث شده است كه سمت چپ رمی‌ها جای خالی او را به خوبی حس كند مانسینی در آن پست واقعا غنیمتی برای اسپالتی به حساب می‌آمد. اگرچه او خیلی در زمینه گلزنی موفق نبود (تقریبا 10 گل در هر فصل)‌ولی بازی تاثیرگذار او به خوبی به چشم می‌آمد. قدرت، سرعت و دریبل‌های ویران كننده او باعث شده بود كه آرامش نزد مدافعان حریف رخت بربندد. او كه تبدیل به كابوسی برای مدافعان حریف شده بود می‌توانست هر آینه خطری روی دروازه حریفان به وجود بیاورد. به هر حال نبود مانسینی، دیگر دلیلی است كه باعث تیره روزی‌های رمی‌ها تا بدین جای فصل شده است.
در مورد خط دفاعی‌رمی‌ها نیز، مشكلات همچنان به قوت خویش باقی است. آنها كه از ابتدای فصل با مصدومیت خوآن ومكسز دست و پنجه نرم می‌كنند،‌ نتوانستند غیبت این دو در خط دفاعی را بپوشانند، تا خط دفاعی متزلزل رمی‌ها كار را برای هر مهاجمی راحت كند. خوآن ومكسز كه در بازی مقابل جنوا روی نیمكت نشسته بودند ممكن است كه در بازی بعد مقابل آتالانتا به میدان بروند. در واقع رم پس از غیبت فرمانده خط دفاعی‌اش فیلیپ مكسز، نتوانسته است آن طور كه باید و شاید محور خط دفاعی‌اش را سر و سامان دهد. اگرچه پانوچی‌ تا حدی توانسته است در این خط آبروداری كند ولی لوریا به هیچ وجه در حد و اندازه‌‌های تیم رم نبوده است تا نبود یك مدافع میانی همچنان این تیم را به حاشیه ببرد. كوتاه سخن اینكه بازگشت توتی و مكسز می‌تواند بیشترین تاثیر را در برگرداندن رم به روز‌های اوج ایفا كند، تا این تیم بتواند یك بار دیگر انسجام و قدرت خویش را در سری آ بازیابد. البته باید امیدوار بود كه این اتفاقات خیلی سریع رخ دهند، چون تاخیر در این روند مساوی با اخراج لوچانو اسپالتی صاحب سبك است، كسی كه توانسته است اعتماد به نفس را به جالوروسی‌ها ببخشد و موفقیت را به این تیم ارزانی دارد...

منبع: روزنامه گل ۸/۷/۸۷