یوونتوس در ارائه پیشنهاداتی که بعدا رد می‌شوند سابقه‌ای تاریخی دارد

پس از انتشار دیروقت خبر مذاکرات میان اودینزه و و یوونتوس در سه‌شنبه شب بر سر انتقال آتی آنتونیو دی‌ناتاله، این بازیکن پاسخی را به این مسئله می‌دهد که با انواع عادی جوابهایی که بازیکنان به پیشنهادهای باشگاه‌های بزرگ می‌دهند، متفاوت است. هر چند این بدین بستگی دارد که شما چه طور باشگاه بزرگ را تعریف می‌کنید. به هر حال این یک مسئله شخصی است - فوتبال اغلب با تفکرات غلط هم همراه است.

او می‌گوید: "این باشگاه‌ها هستند که در حال مذاکره‌اند، نه من". "آنها بایستی اول باید با من صحبت کنند." کلمات دی‌ناتاله انعکاسی مشابه حرفهای جی‌جی ریوای بزرگ در 43 سال پیش هستند زمانی که یوونتوس دست به هر کاری می‌زد تا او را از کالیاری بگیرد. ریوا به لوئیجی گارلاندو از لاگاتزتا دلواسپورت می‌گوید: "در هر استادیوم من یکی از همکارهای بونیپرتی را می‌دیدم که به من اصرار می‌کرد: بیا، زنگ بزن به جیامپیرو، میخواد با تو حال و احوال پرسی کنه."

او اضافه می‌کند: "من نمی‌توانستم مذاکراتی را که بدون مشورت با من رخ می‌داد، تحمل کنم. یووه و کالیاری به توافق رسیده بودند - سه یا چهار سال به علاوه پول". "من می‌توانستم سه برابر بدست آورم. اما ساردینا مرا یک مرد ساخته بود. سرزمینم بود. آن روزها، در سراسر ایتالیا ما را چوپانان یا راهزنان می‌نامیدند. من 23 ساله بودم و یووه بزرگ می‌خواست مرا غرق در پول کند. اما من اسکودتو را برای سرزمینم می‌خواستم. و ما این کار را کردیم، راهزنان و چوپانان."

ریوا پس از این است که یک الگو خواهد شد، الگویی که توسط پیترو پائولو ویردیس پیروی شد، او نیز از موستاکه، در در اقدامی مشهور در سال 1977 یووه را رد کرد، ولو فقط در ابتدا. ویردیس می‌گوید: "ما صعود را در پلی آف از دست دادیم. من از ریاست باشگاه خواستم تا مرا برای یک سال نگه دارد تا دوباره تلاش کنیم، البته پدرم هم در زمانی نه چندان دور فوت شده بود و من هم قصد داشتم تا با خانواده بمانم." "من 20 سال داشتم. کالیاری به پول احتیاج داشت. بونیپرتی به مادرم و خواهرم زنگ زد و اصرار کرد که به چه دلایلی بایستی انتقال را بپذیرم."

انزو بیاجی، یکی از ژورنالیستهای شناخته شده ایتالیا، بعدها از جیانی آنیلی در مورد احساس شنیدن کلمه "نه" سوال می‌کند. وکیل هم با یک آه می‌گوید: "اگر کسی دوست ندارد برای ما کار کند، همان بهتر که در خانه بماند،". در پایان، آنیلی به هدفش می‌رسد، اما پسر برادرش، آندره آ با دی‌ناتاله چنین نخواهد شد.

مشخصا نظرات متعددی در مورد رد بدون تأمل پیشنهاد یوونتوس توسط توتو وجود دارد، که درشت‌ترین آنها نفوذ همسرش ایلنیاست که ظاهرا می‌خواهد بچه‌هایش در اودینزه بزرگ شوند.

برای بسیاری این ناپسند است که بازیکنی که 33 سال دارد اولین شانس خود را نه تنها برای بردن اسکودتو، بلکه بردن همه چیز را نادیده بگیرد. اما این به خودی خود نشانگر این است که رفتار تحسین برانگیزی چون وفاداری چه قدر در فوتبال رمانتیک شده است. فراموش نکنیم، دی‌ناتاله حتی یک انتقال به باشگاه زادگاهش ناپولی را درتابستان گذشته رد کرده است، نه به این خاطر که او شهر یا پیراهن آبی را دوست ندارد، بلکه به خاطر حق شناسی‌اش برای چیزهایی که اودینزه به عنوان یک بازیکن برای او انجام داده است.

طی مصاحبه ای در لاگاتزتا دلواسپورت با او در ماه می پس از شکستن رکورد گلهای اولیور بیرهوف برای باشگاه آن هم طی یک فصل، که البته همزمان او را ملقب به کاپوکانونیاره هم کرد، از دی‌ناتاله پرسیده شد که آیا هرگز از اینکه برای باشگاهی بزرگ بازی نکرده احساس ناراحتی می‌کند؟. او جواب داد: "نه". "چرا که به خاطر اودینزه من همه چیز دارم - من در اروپا بازی کرده‌ام، من گلهای زیادی زده‌ام و من به تیم ملی هم رسیده‌ام... من دوران فوتبال خودم را در همین جا به پایان می‌رسانم. من خوشحالم."

شاید دلیل اولیه‌ای هم که یوونتوسی‌ها به دی‌ناتاله متمایل شدند همین مسئله بوده است - حس تعهد و افتخار او مسلما با فلسفه آنیلی از فوتبال تطابق دارد، اگر چه این چیزها متعلق به دوران گذشته است. ریاست سابق باشگاه بونیپرتی همیشه به بازیکنان آینده دار پیشنهادات کمتری را می‌داد و آنها را متقاعد می کرد که هیچ چیز نمی‌تواند ارزش بازی برای باشگاهی با اعتبار چون یوونتوس را داشته باشد. متأسفانه در برابر یوونتینی‌ها، دی‌ناتاله اتفاقا همان حس را در مورد تیمی دیگر دارد که سیاه و سفید هم هست و نبایستی به آن با بی ‌عتقادی نگریست.



جیمز هورنکسل