با بازگشت آلبرتو آکوئیلانی، آخرین نفر از تربیت شدگان سری آ به خانه، توانایی سری آ در استفاده عالی از بازیکنان باید بررسی شود

آلبرتو آکوئیلانی آخرین نفر است. زلاتان ابراهیمویچ هم ممکن است نفر بعدی باشد که یک پرواز به "لو استیواته" را رزرو می‌کند. لوکا تونی در ژانویه برگشته، آدریانو هم برای ادامه دادن در ایتالیاست، آندری شوچنکو هم به صحنه جرمهایش بازگشته است. هرنان کرسپو، ماسیمو دوناتی، آنتونیو کاسانو، رولاندو بیانکی... چه چیزی در مورد ایتالیا وچود دارد، و سری آ برای آینده ماریو بالوتلی چه نقشه‌هایی را در سر دارد.

جادوی آکوئیلانی در دوره حضور او در لیورپول بی اثر ماند، نه تنها به این دلیل که او مصدوم شد، بلکه به خاطر این ضرب‌المثل ظریف انگلیسی که اگر در بازی اولت هت ‌ریک نکنی تو برای لیگ برتر خوب نیستی. به هر حال، بازگشت او به خانه بعد از یک انتقال 20 میلیونی و تنها 18 بازی بایستی یک شکست به حساب آید.

ابراهیمویچ هم به نظر در نقطه تعویض بازگشتی باشگاه خود به میلان است، ولو اینکه این انتقال حتی در تقابل با اینتر باشگاه سابقش و با روسونری انجام می‌شود. اگر چه او طی اولین تلاشش در لالیگا 15 گل را در چمدان دارد، یک عامل خاص در اسپانیا بر وفق مراد او نبود. او را دوست نداشتند، او ایبراکادابرا نیست. کاکا هم احتمالا حس مشابهی را در رئال‌مادرید دارد، جایی که فرم میلان او از بین رفته است.

تونی در ابتدا با بایرن‌مونیخ در آلمان موفق بود، قبل از اینکه فرم و اعتماد مربی‌اش لوئیس ونگال را از دست بدهد. شوچنکو هم نتوانست تأثیر چندانی را در چلسی از خود به جای بگذارد تا اینکه به مقبره سن‌سیرو بازگشت، خوان سباستین ورون هم بعد از یک نمایش نامناسب به "اسکالا دل‌کالچیو" بازگشت، مکانی که کاسانو در ترک رئال‌مادرید به آنجا صبر خود را از دست داده بود.

سعی کنید بازیکنی را نام ببرید که در ایتالیا به قله‌اش رسیده و بعد از رفتن به آن طرف آب تبدیل به یک موفقیت شده. آسان نیست. مجبور خواهید بود تا تقریبا به اواسط دهه 1990 و دوران رونق گرفتگی اولیه لیگ برتر برگردید. جیانفرانکو زولا و در حد کمتری فابریزیو راوانلی هر دو کسانی بودند که دوران موفقی را برای خود بعد از ترک سری‌آ تجربه کردند، اما معدود کسانی هستند که از آن زمان تا کنون کار مشابهی را تکرار کرده باشند.

استثنائا موفقیت‌هایی اینجا و آنجا وجود دارد، و هنوز بازیکنانی هستند که فوتبال خود را در خارج از شبه جزیره ادامه می‌دهند - آلساندرو روزینا در زنیت سنت پترزبورگ، آندره آ بارزالی در ولفسبورگ، انزو مارسکا در المپیاکوس - اما کسی که کوچ کردنش برای سری آ یک فقدان بزرگ و برای لیگی دیگر یک منفعت عظیم به حساب آید را نمی‌توان یافت.

آخرین مسافر ماریو بالوتلی جوان آینده‌دار آتزوری است - اما حتی او تخم نارضایتی را از همان ابتدا کاشته است و ابراز کرده که ترجیح می‌داده فوتبالش را در ایتالیا ادامه دهد. بایستی منتظر ماند و دید که چقدر طول می‌کشد تا سوپر ماریو هم به جابه‌جایی خود از اینتر به میلان رنگ واقعیت ببخشد، البته پس از یک لنگرگیری در خارج از ایتالیا. ایتالیایی یا "استرانیرو"، آنها همیشه به خانه بر می‌گردند.



استیو ویلسون