دوم سپتامبر 2009 بود...
مارکو بوریلو به رم آمده و شور عجیبی در پایتخت ایتالیا به راه افتاده است. اما در
این لحظات یک سالگرد هم گذشت. یک سال از پیوستن کلودیو رانیری به جیالوروسی گذشت.
اینجا ما در مورد مردی صحبت میکنیم که همه را دچار شوک کرد. یک تیم نه بلکه یک شهر
را زنده کرد. دوازده ماه پیش بود و یکم سپتامبر بود که لوچانو اسپالتی استعفایش را
روی میز روزلا سنسی گذاشت و رئیس سریعا جانشین او را انتخاب کرد. دوم سپتامبر بود
که رانیری برای اولین بار بازیکنان را در تریگوریا تمرین داد. یک صحبت طولانی با
پسرها و یک قول:صدر جدول.
رانیری عمل گرایی خودش را خیلی زود القا کرد(ما هرگز مثل اسپالتی ندرخشیدیم) و
فلسفهاش را پیاده کرد(فداکاری و درگیر شدن). او سریعا یک تیم سرسخت و متحد ساخت و
در پیکره تیم مثل یک فرمانده بود. نتایج ابدا استثنایی نبودند. درست است که رم پشت
سر اینتر هیچ جامی نبرد اما رانیری موفق شد بیشترین مقدار امتیازی که یک مربی به
طور متوسط در یک فصل با جیالوروسی کسب کرده را ثبت کند با 2.222 برای هر بازی. بدون
توجه به 24 بازی بدون شکست در سری آ که فقط لیدهولم با جیالوروسی رکوردی بهترین از
این دارد. عددها پرمعنا هستند. و این گونه بود که مربی توانست بر جوی که در اطراف
تیم حاکم بود غلبه کند. رانیری با صحبتهایش همه را تحت تاثیر قرار داد. به خاطر
گفتگوهایش با خبرنگاران در کنفرانسهای مطبوعاتی و آن چهره آرام در کنار زمین. اما
در تمرینات او فریاد میزد. و آن تصمیمات شجاعانهای که گرفت. حضور سرجیو در درون
دروازه، نشاندن مکسس روی نیمکت، احیای بازیکنانی چون پروتا و تادی و سپس قماری که
روی جرمی منز انجام داد و آن تصمیمش که در مورد تعویض کاپیتانهای رم در دربی گرفت
را خاطر بیاورید.
یک سال گذشته و رم و رانیری در کنار هم هستند با یک فصل که پیش روی آنهاست. مربی
تیم قوی دارد که بازیکنان آن را شخصا انتخاب کرده و آماده جنگ است.
ما باید برنده شویم.
نوشته شده توسط 
