آیا رم قویتر شده است؟

احتمالا بله زیرا اسکلت تیم کاملا حفظ شده و علاوه بر این دو بازیکن جدید به خط حمله اضافه شده است. مجموعه رم از فصل قبل کامل‌تر است و نکته ظریف این است که خواسته‌های مربی تقریبا به طور کامل برآورده شده است. هدف اصلی رانیری جذب نیکولاس بوردیسو بود که انجام شد. آدریانو شاید در حال حاضر کارآیی چندانی نداشته باشد اما قطعا در بلند مدت می‌تواند برای تیم مثبت باشد. مارکو بوریلو یک مهاجم نوک که می‌تواند به رانیری کمک کند تا در خط حمله تنوع تاکتیکی بیشتری داشته باشد. رم تنها در سه پست اشباع شده نیست: هافبک بازیساز، هافبک کناری و دروازه‌بان. برای پست هافبک بازیساز در حال حاضر پیزارو از بهترینهای جهان است اما جانشینی ندارد. در پست هافبک کناری گوبرتی و چرچی رانیری را راضی نکردند شاید به دلیل اینکه این دو در کارهای دفاعی قدرتمند نبودند و رمیها از همین حالا به دنبال جذب بهرامی در زمستان هستند. در درون دروازه هم رانیری علاقه چندانی به دونی و لوبونت ندارد و اصلا بعید نیست گلر سکونشین کالیاری، فدریکو مارکتی از رم سر در بیاورد. در حال حاضر همه از وضعیت رم ابراز رضایت می‌کنند اما آیا در شهرهای دیگر تیمهای دیگر هم همین شرایط را دارند؟

موفق‌ترین باشگاه ایتالیا در سالهای اخیر اینتر است. رافا بنیتز لشکری از ستارگان جهان را بر عرشه ناوجنگی موراتی در اختیار دارد و طبیعتا نباید گله‌ای داشته باشد اما فعلا که چندان راضی نیست. او برای نراتزوری دو ستاره دیگری می‌خواست: ماسکرانو و کویت. که البته هیچ کدام وارد میلان نشدند. اینتر بالوتلی را به جزیره فرستاد و کوتینهو را جایگزین او کرد. علاوه بر این کاستلاتزی و بیآبیآنی هم به تیم اضافه شده‌اند اما نکته‌ای که در مورد اینتر وجود دارد این است که آنها تنها تیم ایتالیا هستند که در تمامی پستها هیچ کمبودی ندارند و البته این وضعیت تا زمانی پابرجاست که سبک منچو و مورینیو ادامه داده شود. در حال حاضر اینتر بی نیاز است اما شاید بنیتز برای اجرای تفکراتش بی نیاز نباشد و با توجه به غرولندهای رافا او راضی نیست و از موراتی می‌خواهد که در ژانویه دست به کار شود.

اما میلان. تیمی که در روز آخر با شاهکارهای گالیانی تحسین همه را برانگیخت. خرید ایبراهیموویچ و روبینیو با قیمتهای بسیار نازل و قرار دادن این دو در کنار رونالدینیو و پاتو. یک خط حمله رویایی. اما شاید این هم به سرنوشت کا-پا-دینهو دچار شود زیرا به نظر می‌رسد که گالیانی بیش از حد روی هافبکها و مدافعین تیمش حساب باز کرده است. در خط دفاعی حفظ کردن تیاگو سیلوا و رد پیشنهاد رئال مادرید حرکت مثبتی بود اما آیا میلان بجز این برزیلی و نستا مدافع میانی قابل اطمینانی دارد؟ سوکراتیس جوان شاید آینده روشنی داشته باشد اما کافی نیست. کالادزه هم باشگاه را ترک کرده و یپس جانشین اوست. در دفاع کناری هم که اوضاع بارانی است. زامبروتا،یانکولفسکی،آنتونینی،بونرا، اودو و آباته که این آخری اصالتا هافبک است قطعا در میانه فصل برای آلجری دردسرساز می‌شوند. میلان در خط حمله مشکلی ندارد اما آیا خط هافبک برای سیر کردن آنها آماده است؟ پیرلو دیگر در فرم 2006 نیست و سیدورف هم در پایان راه است. دیگر هافبکهای میلانی گتوزو، فلامینی، آمبروزینی و بوآتنگ هم در بازیسازی مهارتی ندارند. شاید آلجری مجبور شود که از مهاجمین فانتزی‌اش بخواهد که وظیفه بازیسازی را به عهده بگیرند. در نهایت مجموعه روسونری کامل نیست و بعید است که آنها در کوران سه جام به مشکل برنخورند.

و یوونتوس، تیمی که بیشترین تغییرات را داشته اما بیانکونری پروژه دیگری را دنبال می‌کرد و طبق گفته مدیران یووه آنها فعلا به کسب جام فکر نمی‌کنند. بپه ماروتا از احیای شخصیت یوونتوس صحبت می‌کند و به همین منظور آنها به سراغ جذب بازیکنان ایتالیایی رفتند. هر چند خریدهای آنها چندان ایده‌آل تیفوسیها نیستند اما فعلا قضاوت در مورد آنها زود است و آنها می‌توانند در ادامه راه پیشرفت زیادی داشته باشند. اما در حال حاضر انتقادهایی هم به ماروتا وارد است زیرا او بازیکنانی چون رینادو و مارتینز را جذب کرده که چندان مورد قبول نیستند. حتی فابیو کوآیارلا هم چندان مورد استقبال قرار نگرفته است. بیانکونری یک هافبک طراح ماهر ندارد و تمام امید آنها به احیای آکوئیلانی است. ترمیم یوونتوس تا حد زیادی انجام شده زیرا سن تیم به طور قابل توجه‌ای کاهش یافته و بیانکونری در این فصل مبلغی قابل توجه‌ را پس انداز می‌کند زیرا دستمزد تازه وارد‌ها نصف کسانی است که باشگاه را ترک کرده‌اند.

یووه در حال حاضر نفرات باکیفیتی در اختیار دارد. شاید در مقایسه با یوونتوس رویایی نفرات چندان بزرگی نیستند اما یک عملکرد خوب و هماهنگی مجموعه می تواند برای آنها در ادامه راه گره گشا باشد. در مورد نقل و انتقالات یوونتوس باید در نظر گرفت که آنها در لیگ قهرمانان نیستند. هر چند با این حال هم مبلغ بسیار قابل توجه را از شبکه‌های تلویزیونی دریافت می‌کنند.

تیم‌هایی چون پالرمو، ناپلی، سمپدوریا، فیورنتینا و جنوا برای کسب سهمیه‌های اروپایی خیر برداشته‌اند البته با همان استراتژی قبلی. پالرمو دل به جوانانی چون پاستوره و هرناندز بسته و البته آنها در خط دفاعی و میانی تغییراتی داشته‌اند و باید دید با جدایی نفراتی چون سیمپلیسیو، برشانو و کیآئر آیا جانشینان آنها موفق خواهند بود یا خیر. ضمن اینکه حضور ماکارونه و پینیلا را هم نباید فراموش کرد.

ناپلی هم بازیکنان کلیدی را حفظ کرده و با خرید کاوانی خود را تقویت کرده است. جدایی کوآیارلا و چیگارینی برای ماتزاری دغدغه‌ای نیست زیرا آنها با خرید چند بازیکن جای آنها را پر کرده‌اند.

در همین حال جنوا به هنوز به بلند پروازی‌هایش ادامه می‌دهد و این فصل دوباره آنها به دنبال سهمیه لیگ قهرمانان هستند. البته بعید است که در قمار پریزیوسی باختی باشد زیرا حتی اگر آنها به اهدافشان در جدول هم نرسند ستاره‌هایشان را به بزرگان غالب می‌کنند!

در فلورانس هم کوروینو معتقد است که بنفشها کامل نیستند اما به قدرت تیمش ایمان دارد. فیورنتینا تغییرات زیادی نداشته اما با ورود دی آگوستینو آنها واقعا در خط هافبک ترسناکتر شده‌اند. چرچی جانشین یووتیچ شده و در ادامه راه ورود موتو می‌تواند آنها را قویتر هم کند. در حال حاضر میهائیلوویچ فقط باید به فکر خط دفاع تیمش باشد.

در این بین استراتژی تیم باری جالب توجه است. تیم خروسها بهشت بازیکنان جوان است و با اینکه نفراتی چون رانوکیا و بونوچی از آنها جدا شده‌اند هنوز در خط دفاعی استحکام لازم را دارند و کار تیمی در سنت نیکولا هنوز اولین فرمان است.

اما هنوز بازار از اظهارنظرهای جالب خالی نشده است. لوموناکو مرد همه کاره کاتانیا از نفروختن ستاره‌های تیمش ابراز نارضایتی کرد. حق دارد زیرا طبق گفته او فروختن سناره‌ها 50 میلیون یورو به حساب فیلها می‌ریخت اما این رقم در سال آتی به نصف می‌رسد. حفظ بیآجانتی، ماکسی و ژاما واقعا جسارت می‌خواست. البته کاتانیا از فروش مارتینز به یووه 12 میلیون یورو سود کرد.

دوک‌ها هم بی سر و صدا به جلو می‌روند. حفظ بوجنوف و آنتونلی و جذب جیووینکو، کاندروا و گوبی آنها را به خوبی تقویت کرده و بعید نیست که آنها امسال معادلات جدول را به هم بزنند. پارما در سال گذشته هم در فصل نقل و انتقالات حوب کار کرده بود ولی امسال پیشرفت خوبی داشتند.

اما در حال حاضر تنها همشهری رمیها یعنی لاتزیو بلاتکلیف است زیرا آنها تغییرات زیادی نداشته و شاید مهمترین تغییرات رفتن کولارف و ورود هرنانس باشد، هافبک برزیلی که آنها خیلی به او امیدوارند. هنوز مشخص نیست که لاتزیو امسال چه می‌کند و آیا به روند نزولی‌اش ادامه می‌دهد یا خیر.

یک فصل دیگر از سری آ آغاز شده است. یک لیگ بی رحم که می‌تواند رویاهایی را که در تابستان و با خریدهای رنگارنگ بوجود آمده‌اند را خراب کند. چیزی که بدیهی به نظر می‌رسد این است که جدول را براساس عملکرد تیم در فصل نقل و انتقالات نمی‌چینند. اما این موضوع بی تاثیر نیست ولی مهمترین نکته برطرف کردن نیازهای ترکیب تیم است. درست مثل بدنی که باید تقویت و مراقبت شود. اما مثل همیشه کامل‌ترین تیم بیشترین شانس را برای کسب موفقیت دارد اما از حوادث غیرقابل پیش بینی نمی‌توان چشم پوشی کرد. بلاهایی چون مصدمیت‌ها، محرومیت‌ها و اشتباهات فاحش داوری که عناصر جدانشدنی از سری آ هستند.