به نظر میلان در آزاد گذاشتن بوریلو برای رفتن به رم اشتباهی کرده است

گویا ضمیر آدریانو گالیانی در هفته گذشته ماساژ داده شده باشد، حداقل به این دلیل که لاگاتزتا دلواسپورت ترجیح داده است تا به جای عنوان رسمی کاری‌اش، نایب رئیس میلان، او را "معماری شادی;" بنامد. زمانی که سه‌شنبه شب پنجره نقل و انتقالات بسته شد، او این شانس را داشت که بنشیند، دستهایش را به هم بمالد و به کاری که موفق انجامش شده بنگرد.

میلان بدنام شده‌ای که حتی کوروا سود را چنان عصبانی کرده بود که برای انتشار بیانه‌ای; در انتقاد از استراتژی یارگیری بی فروغ باشگاه تحریک شود، ناگهان از ناکجا، جاه‌طلبی; گذشته را بازیافت، آن هم با به خدمت گرفتن زلاتان ایبراهیمویچ و سپس روبینیو در فاصله کوتاهی چون دو روز.

کمبود نقدینگی‌ای که ظاهرا میلان را برای مجبور کرده بود تا برای امضای قرارداد با کوین پرنس بوآتنگ دست به دامن جنوا شود، به سادگی و راحتی و فراموش شد، البته با در نظر نگرفتن دیگر اجناس دست دومی که از ماراسی رسید.

طبیعتا، مأموریت غیرممکن که معامله اببراهیمویچ بود بیشترین توجه را به خود جلب کرد مفروض به اینکه او شرایط جادویی‌ای را طی سه سال موفق برای رقیب آنها اینتر را داشت. گذشته از این، مذاکرات سرشار از درام هالیوودی بود، شبیه به یک قسمت از سریال 24 تا یک انتقال فوتبالی، مشخصا بازیکن سوئدی در چهارشنبه شب و با حالتی رضایتمندانه ابراز کرد که در یک مقطع گالیانی به بارسلونایی‌ها گفته: "من بدون ایبراهیموویچ از اینجا نمیرم."

میلان به هر شکل این باور را دارد که بیشترین نفع را از جنگ میان ابراهیموویچ پپ گواردیولا یا همان فیلسوف، آن طور که ابراهیموویچ اکنون او را خطاب می‌کند، برده است. اما متناقضا، نفع برندگان واقعی ممکن است رمیها باشند که این شانس را به دست آوردند تا مردی که را با ورود ابراهیموویچ جایگاهش را از دست داده بود، به پای میز مذاکره بکشانند، مهاجم تیم ملی ایتالیا مارکو بوریلو. میلانیها آنقدر برای خودشان خوشحال بودند، تا با کمی دستکاری مفاد، حاضر شوند اجازه دهند بازیکن 28 ساله آن هم با کمی تخفیف به رم برود. گالیانی حتی آن را "یک هدیه" از برلوسکونی در قبال روابط خوب دو باشگاه نامید.

به هر حال، با انجام این کار آنها مستدلا یکی از رقبایشان برای عنوان قهرمانی را تقویت کرده‌اند، چرا که امضای قرارداد با ایبراهیموویچ و روبینیو تعادلی را در میلان ایجاد نمی‌کند، بلکه فقط یک بلند پروازی است، و در همین حال ورود بوریلو به پایتخت شاید کامل‌کننده یک ترکیب از پیش قدرتمند باشد، که در واقع نداشتن یک عمق قدرتمند در موقعیت دفاعهای کاملش تنها ضعف اوست.

اگر اجمالا به رفتار رم در نقل و انتقالات بنگریم، کورکورانه هم مشخص است که آنها تنها تیمی از چهار قدرت ایتالیا هستند که شخص قابل توجهی را نفروخته‌اند. و به هر حال، جیالوروسی بی پول شده تنها قدرتمند شده‌اند، و در واقع طی یک شاهکار اسکیپولوژی به سبک هری هودینی خود را از غل و زنجیر مضیقه‌های اقتصادی رهانیده‌اند.

بیشتر از این هم، رم در عمل تبدیل به یک پیشنهاد جذاب برای بازیکنان شده است، همانطور که پس زدن یوونتوس توسط بوریلو و بوردیسو هم همین مسئله را نشان می‌دهد تا به کلودیو رانیری تلقین شود که در مورد ظهور سبک رمی صحبت کند. حال، روی جابجایی; بوریلو تمرکز می‌کنیم، که بر خلاف بعضی گزارشها، هزینه آن توسط هیچ وامی از سوی; یونیکردیت تأمین نشد، بلکه در ازای مبالغی که انتظار می‌رود از حق پخش تلویزیونی;، حامیان مالی و حضور در لیگ قهرمانان عاید باشگاه شود، هزینه این انتقال ضمانت گردید.

در همین حین، باید دید آیا این انتقال بر روی دیگر قرار داد سطح بالای این تابستان رم، امپراتور آدریانو، بی تأثیر خواهد بود؟ مطبوعات محلی مشخصا سعی دارند تا تحولی; مثبت را روی همه چیز نشان دهند، با اصرار بر این نکته که برزیلی، که در حال حاضر مصدوم هم هست، برای بازی کردن زیر هیچ فشاری نخواهد بود، و می‌تواند تمام زمان لازم برای احیای خود و روی فرم آمدن را در اختیار داشته باشد. پیگیری کردن آدریانو از سالهای پیش تاکنون، و دانستن این نکته که که احساس دوست داشته شدن چه قدر روی بازی; او تأثیر می‌گذارد، این گونه برخوردها با قضیه را خوش بینانه و امیدوارانه نشان می‌دهد. این را هم باید ذکر کرد، که بایستی منتظر او ماند چرا که ممکن است بعد از این زمان اضافی او با دست پر برگردد.

گذشته از اینها، این بوریلوست که احتمالا انتخاب ارجح تر تیم خواهد بود، سوالی که وجود دارد این است که رم در حال تبدیل به چه چیزی است؟ روبرتو بونین سنیای بزرگ یک بار گفت: "بوریلو مرا یاد جی‌جی ریوا می‌اندازد چرا که هر دو از پای راستشان برای; پیاده شدن از ماشین استفاده می‌کنند، اما پای چپ به خودی خود برای زدن گلهای زیادی; کافی است."

این اظهار نظر کمی ممکن است عجیل به نظر رسد با در نظر گرفتن اینکه در دوران فوتبال حرفه‌ای خود تنها در دو فصل موفق شده است از خود یک سمبل به جای گذارد، اما انعکاس‌هایی; از لوکا تونی در او دیده می‌شود و ممکن است او هم دیر شکفت باشد، چرا که چهره مدل نمای او ابتدای فوتبالش را بیشتر به صحفات شایعات محدود کرد و البته روابط سرد و گرمش با رقاص آرژانتینی بلن رودریگز را نیز نباید از قلم انداخت.

اگر قسمت اعظمی از فصل 09-2008 را فاکتور بگیریم (و نه همه آن را)، زمانی که او از یک مصدومیت دردناک زانو رنج می‌برد، بوریلو طی دو فصل پیش خود که کاملا آمادگی; داشته 33 گل را به ثمر رسانده است. او زننده گلهای خوب است و خوب هم گل می‌زند، کسی; که پویایی فیزیکی بیشتر را نسبت به آدریانو در تیم ایجاد می‌کند، به خصوص در هوا خواه او در یک مثلث قرار گرفته باشد یا اینکه به تنهایی در نوک خط حمله باشد.

نمایش پربار او در جنوا طبیعتا باعث شده که هواداران رم او را با با روبرتو پروتزوی; افسانه‌ای قیاس کند، کسی که قطعه گمشده پازلی بود که تیم برنده اسکودتوی 1983 را کامل کرد.

جیمز هورنکسل