بعضی ها در زندگی طالب ثبات، آرامش، سکوت و سنت گرایی هستند و بعضی دیگر طالب تغییر، چالش ها، پیشرفت ها و سنت شکنی ها. من تصور میکنم این داستان رم پیشین با مالکیت ایتالیایی و رم امروز با مالکیت آمریکایی است.

رم دیروز معتقد به سنت های ایتالیایی و رسم  ورسومی خاص بود. علاقه ی چندانی به تغییر نداشت و روند ثابتی را در پیش گرفته بود. به دومی قانع بود و آنرا موفقیتی قابل قبول میدانست. به اسکودتوی 2001 و چند قهرمانی کوپا ایتالیا خوش بود.

چندان اهل ریسک نبود و تابع یک روند و برنامه ثابت بود. چندان علاقه ای به ریسک کردن روی جوانان و مربیان جوان نداشت. معتقد بود تا زمانی که توتی هست نباید مهاجم عالی دیگری در تیم باشد که بت را به چالش بکشد. هرگز حاضر نبود بازیکنان خود را حتی در ازای پیشنهادهای عالی بفروشد تا عرضه را به روی دیگران باز کند و از پیدا کردن جانشینی برای آنها میترسید.

رم دیروز المپیکو را خانه ابدی خود میدانست و برنامه چندان قوی برای ورزشگاهی اختصاصی نداشت. اعتنای چندانی به طرفداران غیر ایتالیای خود نمی کرد و حتی زحمت اضافه کردن زبان دوم به سایت رسمی باشگاه را به خود نمیداد و هزار و یک دلیل دیگر وجود دارد که ما رم دوره ی سنسی ها را در گروه اول قرار دهیم. اگرچه استثنائات فراوانی نیز وجود دارد و در سخن من نیز شاید کمی اغراق باشد ولی رم دیروز بیشتر به گروه اول متعلق بود.

البته طبیعت ایتالیایی ها هم کمی اینگونه است. شهر زیبای رم همچنان معماری و سبک گذشتگان خود را حفظ کرده و چندان علاقه ای به معماری های نوین و برج ها و اسمان خراش ها ندارد و البته این شهر در نوع خود بی نظیر است.

اما امروز رم در آستانه یک دگرگونی است. ایتالیایی ها سنت گرا جای خود را به آمریکایی های سنت شکن داده اند. هنوز دی بندتو از راه نرسیده همه برایش خط و نشان میکشند. بعضی ها به او خرده میگیرند که چرا به فکر ورزشگاهی اختصاصی است چرا که المپیکو خانه ابدی رم است. خیلی ها از اینکه او میخواهد لوگوی رم را تغییر دهد نگران هستند. طرفداران نگران آینده بازیکنان خود مخصوصا توتی و دروسی هستند.

اما دی بندتو و شرکایش به فکر تغییرات عظیم تر هم هستند . در اولین قدم رمی ها یک مربی جوان و اسپانیایی را برای نیمکت رم انتخاب کرده اند. مربی که میتواند شور و نشاط بارسا را برای رم نیز به ارمغان بیاورد . لوییز انریکه که کمتر کسی تصور میکرد روزی او سکان هدایت جیالاروسی را به دست بگیرد .

تمام گزینه هایی که این روزها برای ترانسفر شدن به رم مطرح میشوند از بین نام های جوان و با اشتیاق هستند. دیگر خبری از نام های مانند ترزگه و کرسپو و خولیو کروز و روبرتو کارلس و رونالدوی چاق و آدریانو و گزینه هایی از این قبیل نیست. حال نوبت به مطرح شدن نام جوانانی مانند لاملا و آلوارز و نام های جوان و احتمالا آینده دار هست. هیچ تضمینی نیست که این جوانان بتوانند در رم فوق العاده بدرخشند ولی امکان آن هست که مسی یا کاکایی دیگر این بار در رم پدیدار شود.

پراده و مونتالی حال جای خود را به دو مغز متفکر داده اند که به نظر میرسد دی بندتو بر خلاف سنسی که تصمیم گیرنده تمام امور از ریز تا درشت بود به آنها اختیار تام داده است. والتر ساباتینی و بالدینی! یک زوج بی نظیر برای رساندن رم به قله های افتخار!

آنچه که البته مشخص هست مالکین جدید رم چندان اهل ولخرجی و پول خرج کردن بی حساب و کتاب و هدر دادن سرمایه های باشگاه مانند آنچه برلوسکنی یا شیخ منصور انجام میدهند نیستند و آنها برای سود و منفعت کردن به رم آمده اند. ولی همین انگیزه میتواند باعث پیشرفت روز افزون رم شود.

انچه که مشخص است رم امروز بیشتر شبیه گروه دوم است، یعنی گروه سنت شکن ها! تغییرات در راه هستند. سنت شکن ها به هیچ چیز رحم نخواهند کرد و برای پیشرفت و جهانی شدن ا اس رم هیچ فرصتی را از دست نخواهند داد. و این همان رمی هست که من سال ها بود انتظارش را می کشیدم ...

نویسنده: عباس باغبان

اما ساباتینی در فکر رفع این عیب اساسی است و احتمالا رم در این ناحیه باشگاه 2 خرید جدید خواهد داشت .
سمت چپ : به نظر میرسد ریسه دوست داشتنی جایی در رم آینده نداشته باشد. ریسه با این که در سه سالی که در رم بوده یکی از اساسی ترین مهره ها بوده ولی فراز و نشیب های فراوانی داشته است و هرگز نتوانست یک مهره قابل اکتفا باشد. ریسه پیشنهاداتی از لیگ انگلیس و تیم نیوکاسل دارد و ساباتینی هم در فکر فروش اوست .
اما گزینه های فراوانی برای این پست در چند ماه اخیر مطرح شده اند.

بالزارتی از پالرمو : قیمت 10 میلیون

مارسل شملزر از دورتموند : قیمت 12 میلیون

انسالدی از روبین کازان : قیمت 10 میلیون

و بالاخره گائل کلیشی مدافع چپ فرانسوی آرسنال که یکسال دیگر با تیم لندنی قرارداد دارد. گفته میشود آرسنال خواهان 12-13 میلیون برای فروش اوست اما رم پیشنهادی 7-8 میلیونی برای جذب این بازیکن ارائه خواهد کرد.

وکیل وی از صحبت در مورد موکلش سرباز زد و گفته که تا دو هفته تصمیم نهایی موکلش را اعلام میکند. هر کسی که به این پست برسد یا حتی اگر ریسه ماندنی شود جانشین مدافع چپ، کرشنزی ملی پوش زیر 21-ساله های ایتالیا خواهد بود. مطمئنا این خبری خوب برای طرفداران رم است که بازیکنی از آکادمی جوانان رم به تیم اصلی اضافه خواهد شد . کرشنزی فصلی فوق العاده را در تیم کروتون به صورت قرضی گذراند.

دفاع راست: در این پست با وجود کاستی که فصلی خوب را گذراند به نظر می رسد رم چندان نیاز به ولخرجی نداشته باشد و ساباتینی به فکر جذب یک بازیکن جوان برای کمک به کاستی است. تکلیف روزی هنوز مشخص نیست و هنوز هیچ خبری قطعی در مورد ماندن یا رفتن او نیست .

جدی ترین گزینه برای این پست مونتایا بازیکن تیم بارسا-بی است که انریکه علاقه زیادی به وی دارد و قیمتی بین 3-4 میلیون خواهد داشت .انریکه راغب است حداقل دو بازیکن از آکادمی بارسا که آشنا به سبک و فلسفه بازی بارسا هستند به رم بیاورد که محمل ترین گزینه ها در حال حاضر بوژان و مونتایا هستند.

در این بین تکلیف سیسینیو هم مشخص نیست . وکیلی وی از علاقه موکلش به ماندن در رم زیر نظر انریکه خبر داد .

نویسنده: عباس باغبان

مارکو در پست هافبک هجومی بازی می کند و از تکنیک بسیار بالایی برخوردار است. با آمدن لوییز انریکه گفته می شود شانس این بازیکن جوان برای حضور در رم بسیار افزایش یافته و انریکه خواهان جذب وی است. علاوه بر رم تقریبا تمام تیم های قدرتمند دیگر ایتالیا هم به دنبال وی هستند .

گفته میشود او به همراه بویان کرکیچ میتوانند اولین خرید های ساباتینی برای رم باشند. قیمت وی بین 1.5 تا 2 میلیون خواهد بود.

نویسنده: عباس باغبان

شاید نه باید آنقدر به او پال و پر داد و نه باید او را بی رحمانه پرو بال کند. مکسز با رم روزهای خوب و بد زیادی داشت و شاید حتی بیشتر از آنچه لیاقت داشت مورد نواخت رمی ها بود اما اکنون به شکل نامتعارفی تا حد یک بازیکن بی تعصب افول کرده ست. این عادلانه نیست و در قاموس هیچ منطقی نمی گنجد؛ اگر اشک های او را نشان تعصبش می دانستیم هنوزم هست و تفاوتی نکرده است. او دوران 7 ساله ای را در رم گذارانده و همه مشکلاتی که برای رم در آغاز ورودش ایجاد کرد را می دانند اما پاک کردن فصل های درخشان و برجسته کردن فصلهای ناموفق حضور او در رم بی رحمانه ست. باید بدانیم این 7سال هرطور که بود ماحصلش تنها یک چیز بود که همه برآن صحه می گذارند: مکسز مدافعی متعصبی برای جالوروسی است. حال چه شده که نتیجه ای که بعد از گذشت یک حضور 7ساله به آن رسیدیم در عرض چند روززیر سوال می بریم؟

فارغ از متعصب بودن یا نبودن مکسز آیا به شعور هوادارای خود توهین نمی کنیم؟ آیا در تمام مدت حضور مکسز در رم درباره ی او اشتباه می کردیم و به غلط او را متعصب می خواندیم؟ فرضیه متعصب نبودن مکسز به پیراهن رم یک پیامد دارد و آن اینست که هواداران رم در تمام مدت این 7سال در اشتباهی محض بودند و به اشتباه فرد بی تعصبی را با تعصب و وفادار می دانستند. بی شک اینگونه نیست. بهتر است هواداران به برچسبی که خود به فلیپ اعطا کردند احترام بگذارند چراکه فراموش نمی شود او بارها یرای رم و در میدان مسابقه بغض کرد، حتی وقتی بر روی نیمکت بود هنگامی که رم گل میزد باسرعت تمام و با تمام وجود می دوید و خودرا به زننده گل می رساند.

و آن لحظات چه باشکوه بودند که کاپیتان به سزار گل زد، ووچینیچ در دربی گل زد و دوربینها روی مکسز بودند که از روی نیمکت مانند یک کودک ذوق زده به سمت آنان می دوید و خوشحالی میکرد. چه لحظات باشکوه و به یادماندنی ای را مکسز برای هواداران جالوروسی حتی وقتی که بر روی نیمکت بود رقم زد. شاید مکسز گاهی با رفتارهای آنی خود لحظات دشواری را برای رم به وجود آورده اما هرگز نمی شود تعصب او را انکار کرد. شیوه ی او هرچند به زعم عده ای غلط است اما جملگی از احساسات فراوان او به این رنگ نشات می گیرد. او تبلور احساسات یک بازیکن متعصب و دو آتیشه به پیراهن باشگاه است، حتی زمانی که در برشا با چشمان گریان قصد داشت داور پراشتباه دیدار را کتک بزند دریای احساسات و عواطف خود را به رم نشان داد هر چند به عقیده ی عده ای به غلط. تعصب او به شیوه خودش است، او گاه پرخاش جویانه به بازیکن حریف و داور حمله میکند و گاه آرام بر روی نیمکت می نشیند و برای از دست رفتن اسکودتویی دیگر اشک می ریزد. فیلیپ در سن سیرو بی احترامی بالوتلی به هوادارن رم را بر نمی تابد و در همان میدان مسابقه یقه ی او را به گلویش می چسباند تا "سگ سیاه" بفهمد پایش را از حد خود فراتر گذاشته است.

هواداران رم با دیدن این صحنه ها به حق برچسب تعصب رابه فیلیپ که شایستگی آن را داشت دادند و حال نمی توان انتظار داشت او را بی تعصب بخوانند. چراکه تعصب مکسز به جالوروسی دیگر تنها یک برچسب نیست که بشود همانطور که روزی به او زده شد روزی هم آن را برداشت، تعصب مکسز نه فقط یک برچسب بلکه یک حقیقت محض و کتمان ناشدنی است.

حال اگر او بعد از پایان یافتن قراردادش می خواهد به تیمی دیگری برود مخدوش کننده این حقیقت نیست، نستا در عین محبوبیت و در زمانی که کاپیتان لاتزیو بود به میلان رفت، اما وقتی با روسونری به المپیکو قدم گذاشت چنان مورد تشویق و حمایت هواداران بیانکوچلستی قرارگرفت که انگار او هنوز در لاتزیو توپ میزند.

داستان مکسز و رم هم به کژراهه نخواهد کشید و انگ بی تعصبی به فیلیپ نخواهد چسبید. بی تعصب خطاب کردن مکسز و مخدوش کردن شکل تعصب او به باشگاه رم دهن کجی کردن به همه ی خاطرات هواداران جالوروسی با مکسز است، خاطراتی که به ما خواهد گفت او از متعصب ترین مدافعان جالوروسی بوده است. پس لطفا به ما نگویید فیلیپ به این پیراهن تعصب نداشت چون چشمان ما آن را انکار خواهند کرد. چشمان ما دیدند مکسز بر روی نیمکت گریست، چشمان ما دیدند او با پای مصدوم برای رم بازی میکرد، آنها دیدند که او هرگز تحقیر رم بوسیله دشمنان را بر نمی تابید و در مقابل آن عکس العمل نشان می داد و چشمان ما همیشه شاهد تعصب پسر شرور فرانسوی به پیراهن جالوروسی بودند.

نویسنده: ابوالفضل صالحی

یکی از علل اصلی ترک رم توسط میرکو ووچینیچ رابطه بد هواداران با او هست. گل نزنی های میرکو در اواخر فصل از دروازه خالی گرفته تا خراب کردن موقعیتی طلایی در برابر اینتر و در کوپا ایتالیا باعث شده تا هواداران میرکو را علت اصلی از دست دادن جواز حضور در لیگ قهرمانان اروپا و همچنین بدست نیاوردن قهرمانی در کوپا ایتالیا و چاپ نشدن ستاره نقره ای بر روی پیراهن رم بدانند.

داستان رابطه بد هواداران با میرکو ووچینیچ همین جا تمام نمی شود و به فصل قبل هم باز می گردد. جایی که رم در اوج قدرت اینتر مورینیو را پس زده بود و در صدر جدول قرار داشت. دیدار رم در مقابل سامپدوریا می توانست با برد شیرین جالوروسی همراه باشد اما خودخواهی های شماره 9 جالوروسی به یک باره باعث تنش بین گرگ ها شد تا پاتزینی گربه سیاه رم لقب بگیرد!

اما مسئله مهم این است که واقعا گل نزنی های میرکو و غرور خاص او در برخی از دیدارهای رم به چه اندازه به ضرر رم بوده!؟ آیا باشگاه رم مصمم هست که در صورت از دست دادن میرکو و انتقال بازیکنانی از قبیل لاملا و حتی پاستوره بتواند موفق تر عمل کند!؟

شرایط تیم، سیستم تیم و سبک بازی و بازیکنان رم چیز دیگری را می گوید. در اکثر تیم های بزرگ اروپایی دو نوع بازیکن در کناره های خط به عنوان وینگر کار می کنند. بازیکنانی نظیر جرمی منز، والنسیا، کراسیچ که از کناره های خط با سرعت بالای خود نفوذ کرده و در پایان معمولا پاس های عرضی خطرناک ارسال می کنند.

اما بازیکنانی وجود دارند که رکن اصلی تیم هستند و هنگامی که خط هافبک توانایی عبور و حفظ توپ را در میان توده مهاجمان و هافبک های حریف در دایره مرکزی زمین ندارد توپ را به کناره ها ارسال می کند و بازیکنی چون میرکو ووچینیچ با قدرت بالای حفظ توپ خود و با این خطر برای تیم حریف که هر لحظه ممکن است به تو بزنند تیم حریف را مجبور به خاتمه پرس و ایجاد یک آرایش دفاعی در زمین خودی می کند که این موضوع باعث می شود فشار روی هافبک های بازیسازی چون پیزارو کاهش پیدا کند. این یکی از مهمترین دلایلی هست که خط هافبک بارسلونا با لیونل مسی و همچنین سال های قبل تر از آن با رونالدینیو قدرت خاصی پیدا کرده است و حفظ توپ بالایی در زمین حریف دارد. خوزه مورینیو مجبور شد از ساموئل اتوئو مهاجمی که توانایی به ثمر رساندن 35 گل در یک فصل را دارد در کناره های خط استفاده کند تا بتواند نقشی همچون نقش میرکو را به واسطه اتوئو در اینتر پیاده سازی کند! و این موضوع تنها اهمیت بالای این نقش را نمایش می دهد.

به غیر از این حفظ توپ پر ثبات، وینگر کناری می تواند باعث اطمینان خاص و حضور پیدا کردن مدافعی چون ریسه در اوج حملات تیم شود. درست همانند همان مسئله ای که باعث می شود دنی آلوز بارها و بارها در حملات بارسا شرکت کند.

اما پرنس نیکسیچ یک تفاوت عمده با اکثر وینگرهای کناری دارد. میرکو علاوه بر این می تواند نقش یک مهاجم مرکزی را با فیزیک متناسب خود اجرا کند. در طول سال 2010 میرکو ووچینیچ با 17 گل بهترین گلزن رم لقب گرفت. ارزش های میرکو ووچینیچ را حریفان بهتر درک می کنند و به همین دلیل است که ساباتینی اعلام می کند وقتی در تیم های حریف حضور داشته از بازی در مقابل میرکو ووچینیچ هراس داشته اند.

از دست دادن رکن اصلی تیم که حفظ توپ بالایی در زمین حریف دارد صدمات جبران ناپذیری به رم وارد خواهد کرد مگر اینکه ساباتینی، بالدینی و انریکه برای تغییر سیستم یا جانشینی او مصمم باشند که ظاهرا آنها نیز به سلطان رم ایمان دارند و راضی به از دست دادن او در قبال بیست یا سی میلیون یورو نیستند.

فروش میرکو و جانشین کردن هافبکی چون پاستوره نیز چندان با حضور مهره ای چون فرانچسکو توتی هم خوانی ندارد. مسئله اول این است که در صورت حضور پیدا کردن پاستوره به عنوان مهره فانتزی رم، نیاز به حضور یک مهاجم پر تلاش و دونده در راس خط حمله است دقیقا همانند شرایطی که میلیتو و پاتزینی با حضور اسنایدر دارند.

از سوی دیگر فرانچسکو توتی با عقب گرد های خود در طول بازی و بازیسازی های خاص خود عدم حضور یک مهره فانتزی در خط هافبک را پنهان می کند پس رم چندان به هافبکی هجومی و خلاق نیاز ندارد چرا که فرانچسکو سال ها قبل لقب بهترین هافبک هجومی دنیا را یدک می کشید. از سوی دیگر با توجه به نمایش ضعیف پیزارو مهره بازیساز رم در برنامه های تدافعی تیم و نمایش ضعیف تر کاپیتان رم در پرس روی مدافعین حریف در طول 90 دقیقه جریان بازی، اسپالتی، رانیری و مونتلا از پروتا به عنوان مهره فانتزی استفاده کردند تا با دوندگی های خود این نقاط ضعف را پوشش دهد.

این چنین به نظر می رسد که در صورت از دست دادن میرکو ووچینیچ و جذب هافبکی چون پاستوره، انریکه باید در سیستم و سبک بازی رم معجزه کند تا تیم به مشکلات اساسی نخورد و همانطور که امریکایی ها برنامه دارند رم بهترین تیم اروپا شود!

رولاندو 25 سال سن دارد و 10 بازی هم برای تیم ملی پرتغال انجام داده است. رولاندو به همراه تیم پورتو فصلی شگفت انگیز را به پایان رسانده است و موفق به فتح چهارگانه با پورتو شده است. با توجه به جدایی مکسز از رم و پیوستن او به میلان، باشگاه رم در فصل نقل و انتقالات پیش رو به احتمال بسیار فراوان یک مدافع مرکزی به پایتخت ایتالیا منتقل خواهد کرد.