جالوروسی پس از قرار گرفتن در معرض تحولات وسیع درون باشگاهی به نوعی کالچو زدگی و بیگانگی با سری آ مواجهه شده است.
بخشی از این جریان تابع عدم استفاده از بازیکنان سری آ بود،اما همه چیز به اینجا منتهی نشده است.جالوروسی با گروهی از مربیان اسپانیایی و در راس آن ماتادور معروف کاتالانها یعنی لوییز انریکه نیمکت فنی خود را کاملا به دست اندلسی ها سپرده است.
انریکه بعنوان آموزشگر برتر مدرسه ی بازیکن سازی لاماسیا در اولین گام خواهان شاگرد خوش آتیه ی خود بویان کرکیچ شد.
بویان از جایی می آمد که بازیکنانی نظیر اینیستا و مسی و ژاوی از آن جا پا به عرصه ی بهترینها گذاشته بودند ،بنابراین جذب مربی و یکی از بهترین بازیکنهای لامسیای پر اعتبار حرکت هدف دار و بنیادین رم را نشان می دهد.
آخرین باری که نیمکت رم بوسیله ی یک مربی اسپانیایی رهبری می شد به 46 سال پیش بازمی گردد.لوییز میرو در فصل 65-1964 تنها برای یک فصل مربیگری جالوروسی را برعهده داشت اما همین حضور یک ساله کافی بود که او تا قبل از انریکه بعنوان تنها مربی اسپانیایی تاریخ باشگاه رم به حساب بیاید.
کافی است نگاه گذارا به لیست پراکندگی ملیتی مربیان باشگاه بیندازیم تا متوجه شویم حصور این اسپانیایی تنها یک اسثثنا در در تاریخ باشگاه رم بوده است که چندادن هم طولانی نبوده است.
از آن جایی که ایتالیا همواره مهد مربیان بزرگ جهان بوده است طبیعتا رتبه ی اول مربیان باشگاه با اختلاف زیاد در تصرف ایتالیایی هاست.بعد از آنهم مجال به مربیانی از کشورهای آرژانتین،مجارستان،انگلستان و سوئد رسیده ست تا بر روی نیمکت مربیگری رم تکیه بزنند.
حال بعد از نزدیک به نیم قرن بازهم رم با یک لوییز دیگر دست به یک ماجراجویی اسپانیایی دیگر زده است و البته رمی ها امیدوارند که این ماجراجویی از تجربه ی قبلی بهتر باشد.
در بین بازیکنان تاریخ باشگاه نیز بازیکنان با ملیت اسپانیایی در اقلیت بوده اند و تراکم این پراکندگی نیز در اختیار ایتالیایی ها،آرژانتینی ها و البته برزیلی هاست.
لوییز دلسول آخرین بازیکن شاخص اسپانیایی جالوروسی بوده است.او بین سالهای 1970 تا 1972 در رم بازی می کرد و طی دو فصل حضورش در رم کاپیتان گرگ ها هم بوده است!
قبل از دلسول نیز خواکین پیئرو هموطن او به مدت دو سال بازوبند کاپیتانی جالوروسی بر بازو می بست تا بدین ترتیب ازسال 1968 تا 1972 به مدت 4 فصل این بازوبند در اختیار اسپانیایی ها باشد.
برغم فرمانروایی این دو ماتادوردر جالوروسی آنها مقابل سیل هجوم بایکنان امریکای جنوبی در رم ناپدید می شوند وحتی حضور گواردیولا در رم نیز که سالهای پایانی دوران فوتبال خود را سپری می کرد نکته ی قابل ذکر دیگری در مورد اسپانیایی های رم نمی افزاید.
با مرور کردن تاریخ باشگاه رم در می یابیم الان بیش از هر وقت دیگر زمان جولان دادن اسپانیایی ها در جالوروسی است.
این ادعا تنها منحصر به حضور انریکه ی اسپانیایی و دستیاران هموطن او و ایضا بازیکنانی مانند بویان و آنخل نمی شود،بلکه انریکه و یارانش فراتر از یک حضور بهم رسانیدن اندلسی در رم،درحال انتقال یک فرهنگ و اصول به تریگوریا هستند.
انریکه و دستیار اول او دلاپنیا هر دو از فرزندان خلف لاماسیا هستند،شاید در ابتدا انتخاب کسی که سابقه ی بازیگری در لاتزیو را دارد بعنوان دستیار اول انریکه محل اشکال برای هواداران جالوروسی بود،اما برگزیدن دلاپنیا بعنوان نزدیک ترین فرد به مربی رم کاملا آگاهانه بود.دلاپنیا و انریکه به مدت دو فصل در بارسلونا با یک دیگر هم بازی بودند و هر دو نیز سابقه ی حضور در بارسلونا بی را دارند،یکی بعنوان بازیکن و دیگری بعنوان سرمربی.
در واقع دلاپنیا فوتبال خود را از جایی شروع کرده است که انریکه تا همین سال گذشته مربی آنجا بود.
بله،هر دو از لاماسیا هستند و این دلیل کافی است تا او برای انتقال فرهنگ لاماسیا به تریگوریا همداستان انریکه شود.
ظاهرا این ادعای بزرگی است که آنها می خواهند انتقال دهنده ی فرهنگ فوتبال به کشوری که خود را صاحب سبک و ایده ،در فوتبال می داند باشند،حال آنکه آن ها فقط یک بویان را برای این انتقال با خود به ایتالیا آورده اند.
اما آن چیزی که مهم تر از بویان به تریگوریا پا گذاشته،ایده های جذاب اهالی لاماسیاست.
و این لازمه ی انتقال همان فرهنگ فوتبالی ست که گفته شد.برای انتقال این فرهنگ لازم نیست تمام بازیکنان لاماسیا را بعنوان اشخاص حقیقی را به رم آورد بلکه لازم است ایده ها و تفکرات حاکم بر لاماسیا به تریگوریا آورده شود.
تریگوریا و لاماسیا از جهاتی شبیه هم هستند که مهمترین شباهت این دو آکادمی،پرورش بازیکنان مستعد و آینده دار است.
در پایتخت ایتالیا به مانند سرزمین کاتالان ها بازیکنان زیادی ساخته و پرداخته می شود که قهرمانی ها و نتایج درخشان تیمهای پایه جالوروسی گواه این مدعاست.
هرچند برای محکم کردن استدلال خویش می توان به محصولات دو باشگاه نیز اشاره کرد.مسی،اینیستا،ژاوی ، پویول محصولات لاماسیا هستند و در طرف مقابل توتی،دروسی،آکوییلانی محصولات باشگاه رم هستند که همگی از تریگوریا آمده اند.
به همین دلیل است که بجز بویان که در عین جوانی تجربه ی فراوانی دارد به سایر استعداد های لاماسیا نیازی نیست چراکه در تریگوریا این جواهرات به تعداد کافی یافت می شوند.
اینکه جالوروسی هم مثل بارسلونا محل نشو و نمای بازیکنان جوان هست شرط لازم برای تحقق اهداف رم هست اما به هیچ وجه کافی نیست.
آنچه رسیدن به اهداف رم را کفایت می کند همان فرهنگ و ایده های لاماسیاست.فرهنگی که" با ایجاد بستر مناسب فرصت شکوفایی به بازیکنان" را میدهد.
مورد اخیر یکی از تفاوتهای اساسی دو باشگاه نیز می باشد و شاید یکی از دلایل حضور انریکه در رم مرتفع کردن این اشکال اساسی است.
برای همین است که امروزه رم محل حضور بازیکنان جوانی مثل لاملا،بویان،آنخل شده است و چشم های تیزبین انریکه معطوف بازیکنانی نظیر ویویانی می شود.
یاری جستن از فرهنگ مستحکم لاماسیا نه تنها پشت پا زدن به ارزش های درونی باشگاه نیست بلکه به شکل نا متعارفی باعث استقلال و بی نیازی رم نیز می شود.
شاید عجیب باشد اما این پروسه ی هدف دار باشگاه،جالوروسی را از بهره گیری از عناصر و بازیکنان رقبای داخلی بی نیاز می کند و رم بااتکا به پتانسیل درونی باشگاه،خودرا آنقدر مستقل می یابد که برای تقویت خویش دیگر احتیاجی به خریداری بازیکنانی نظیر آدریانو،سیمپلیسیو و حتی لوکاتونی نداشته باشد.
محتمل یکی از دلایلی که باعث می شود جالوروسی کمتر به سراغ بازیکنان شاغل در سری آ برود همین نظریه ی اسقلال رم است کما اینکه حتی اگر رم به دنبال یکی دو بازیکن اینچنینی هم باشد باز نفی کننده این نظریه نیست چراکه اساس تیم رم بر بازیکنانی مانند بویان استگلنبرگ،آنخل،لاملا و دیگر نامهای جوان اطراف باشگاه خواهد بود نه بر بازیکنانی نظیر گابریل هاینزه.
تلفیق فرهنگ حاکم بر لاماسیا با استعدادهای موجود در تریگوریا می تواند محصولات شگفت انگیزی در پی داشته باشد که فقط گذشت زمان می تواند نتیجه ی این ماجراجویی منحصر به فرد جالوروسی را روشن کند.

مارتین دروازه بانیست که به راحتی حواسش پرت نمیشود و بهترین واکنش های او در سالهای اخیر زمانی نمایان شده است که این موضوع اهمیت بسیار بالایی داشته است.چمپیونز لیگ برای اژاکس و جام جهانی با لاله های نارنجی در سال گذشته بهترین مثالها از درخشش او در بازیهای بزرگ و پرتماشاگر تنها نشان دهنده ی توانایی ذهنی او میباشد.
او شبیه به توپگیرهایی مانند اولیور کان یا چیلاورت نیست ، کسانی که همیشه مطمئن بودند حضورشان در زمین نادیده گرفته نمیشود در عوض مارتین ترجیح میدهد روی دفاع از دروازه اش در مقابل سرباز خانه ی حریف تمرکز کند.از این نظر او بیشتر شبیه جیانلوییجی بوفون میباشد تا دوتای دیگر.با کاپیتان ایتالیا بودن در یک سطح خیلی غیر منطقی نیست ان هم در شرایطی که مرد یوونتوسی با وجود افزایش اعتبار و شهرتش در سالهای گذشته  اکنون از کمبود استحکام بدنی به دلیل کمردرد خود رنج میبرد بدین معنا که او دیگر توان خودنمایی همچون گذشته را ندارد!
 

با این حال او پیشرفت فوق العاده ای در دو سال گذشته در این منطقه از زمین داشته است.او از قد پر هیبت خود{197}در توپهای هوایی بهترین استفاده را میکند و هیچ ترسی برای استفاده از اندام خود به عنوان یک امتیاز در موقعیت های 50-50 ندارد.
استکلنبرگ سنگر بان هلندی است که همواره خود را در موقعیت تصاحب توپ قرار میدهد و زمانی که حریف از مالکیت توپ برخوردار باشد به خود حالت اماده باش میگیرد.او در موقعیت های تک به تک بسیار توانمند است طوری که به راحتی روی زمین نمیخوابد .علاوه بر این جاگیری های مناسبش در شوتهای از راه دور ویا زاویه بسته این اطمینان رابه هواداران میدهد که به سختی تسلیم میشود.
در مقایسه ی توانایی های فنی واقعا تنها بوفون بیشتر از او خود نمایی میکند.بعد از نمایش خارق العاده در قهرمانی سه گانه ی اینتر خولیو سزار ضعف جالب توجهی در برزیل و نراتزوری از خود نشان داد.در حالیکه ابیاتی با وجود بازیهای بسیاری برای میلان داشت ثبات خوبی از خود به معرض نمایش دراورد.
 

                                                  بوفون              خولیو سزار             ابیاتی              استکلنبرگ
توانایی برروی توپ های بلند     0 0 0 0 0          0 0 0 0 0            0 0 0 0               0 0 0 0
توانایی پاس روبه جلو                 0 0 0 0             0 0 0 0              0 0 0 0               0 0 0 0        
مدیریت تیم                             0 0 0 0 0              0 0 0                 0 0 0                0 0 0 0
قدرت ارتباط                             0 0 0 0 0           0 0 0 0 0            0 0 0 0            0 0 0 0 0
قدرت تصمیم گیری                   0 0 0 0              0 0 0 0            0 0 0 0 0             0 0 0 0
تجربــه                                    0 0 0 0 0            0 0 0 0             0 0 0 0               0 0 0 0
تک به تک                                0 0 0 0              0 0 0 0                0 0 0                0 0 0 0
پنالتی                                      0 0 0                  0 0 0                 0 0 0                   0 0 0
جاگیری                                  0 0 0 0 0            0 0 0 0               0 0 0                 0 0 0 0
شوت گیری                               0 0 0               0 0 0 0                0 0 0                0 0 0 0
 

او معمولا بیشتر از حدی که شما از بازیکنی با فیزیک او انتظار دارید مصدوم میشود ولی هیچوقت برای مدت طولانی از میادین دور نبوده است.او مقاطعی از فصل 2010-2011 را به دلیل شکستگی انگشت شصت از دست داد که البته موضوع نگران کننده ای نیست
 

 از انالیز ما این طور به نظر میرسد که او با داشتن ویژگیهای ناب در گنجینه ی خود از یک سو و زمان کافی در سوپی دیگر خواهد توانست خود را درمیان گروه عالی اتحادیه ی دروازه بانهای مشهور سری ا به اثبات برساند. و همچنین به نظر میرسد رم گلر زیر 30 به خدمت گرفته است" سنی که برای دروازه بان های ملی پوش یک ویژگی به حساب می اید"گلری که میتواند روز به روز مانند زمان حضورش در اژاکس پیشرفت کند البته بر خلاف شروع مایوس کننده اش!!
در حالیکه در 28سالگی روی کاغذ در حد واندازه های بوفون نیست ولی اخیرا یک افت محسوس درکارایی کاپیتان  ایتالیا بوجود امده که کار را برای بازگشت او به عنوان بهترین دروازه بانی جهان بسیار سخت کرده است.
در نتیجه باید به استکلنبرگ زمان کافی داده بشود تا خود را به یکی از بهترین سنگر بانهای سری ا یا حتی جهان به اثبات برساند.به امید ان روز...
 

By Stefan Coerts & Kris Voakes
متــرجم: پیمان شهبــازی


تنظیم:صادق صابری