آیا مالکین آمریکایی مانند شیخ منصور و آبراموویچ با ولخرجی های کلان تیم را به پیش خواهند راند!؟ یا مانند مالکین ایتالیایی مثل موراتی و زامپرینی خواهند بود که از جیب خود خرج کنند و حرف اول و آخر را در تیم بزنند و در مورد هر چیزی اظهار نظر کنند؟ یا مانند مالکین آرسنال و منچستر خواهند بود که کمتر به جیب خود مراجعه میکنند و کمتر به چشم می آیند ولی با مدیریت دقیق و درست هرگز تیم هایشان نزول پیدا نمی کنند؟ براستی کنسرسیوم آمریکایی آینده رم را چگونه رقم خواهند زد؟

اما هر چه بیشتر فکر میکنم به این نتیجه میرسم که سبک رم متفاوت خواهد بود. آمریکایی ها نه برای ولخرجی به رم آمده اند، نه مانند مالکین ایتالیایی نقش پدری دیکتاتور را برای تیم بازی خواهند که البته بسیار مخرب است (سرنوشت سامپدوریا گواه این مسئله است). آنچه که مسلم است این گروه، یک گروه تجاری و اقتصادی است و هدف این چنین گروهی هیچ چیزی نمی تواند باشد جز کسب سود و بدست آوردن اعتبار و شهرت که ممکن است برای کسب دومی گاهی قید اولی (سود) را بزنند . پس ما هرگز شاهد من سیتی دیگر در رم نخواهیم بود .

اما سال گذشته یکی دیگر از تیم های سطح اول اروپا نیز بفروش رسید. لیورپول انگلیس نیز توسط یک گروه تجاری آمریکایی به نام fenway sports group . خریداری شد که از قضا توماس دی بندتو سرکرده کنسرسیوم آمریکایی مالک رم نیز یکی از اعضای این گروه است. حال ببینیم این گروه آمریکایی چه سبک و سیاقی را در لیورپول در پیش گرفتند؟

آنها کنی دلگیش که در عرصه مربیگری بر خلاف عرصه بازیگری چندان نام آور نیست را به عنوان مربی خود حفظ کردند. مربی که از سال 2000 در هیچ تیمی نبوده است. در قدم بعدی این تیم راه خود را با تورس که بازدهی مناسبی در قبال مبلغ دریافتیش نداشت با مبلغی سرسام آور راهی متمولین چلسی کردند و جای او را با اندی کارول و لوییز سوارز دو بازیکن جوان پر کردند و سوارز را میتوان بهترین بازیکن فصل لیورپول دانست. حال نیز لیورپول با هندرسون جوان آینده دار انگلیسی قراردادی به ارزش 20 میلیون پاند بسته و لیورپول در آستانه جذب این بازیکن آینده دار قرار دارد. اینگونه به نظر میرسد که سیاست آنها دفع بازیکنان پا به سن گذاشته، ستاره های کاغذی و جذب ستارگان جوان و آینده دار باشد. آنها امسال ششم شدند ولی روندی رو به جلو در پیش گرفته اند و باید منتظر لیورپولی قدرتمند در آینده نزدیک بود.

بنظر میرسد رم نیز راهی همچون لیورپول در پیش گرفته باشد. رم در اولین قدم یک جوان نه چندان نامدار در عرصه مربیگری ولی با روحیه پیروزی طلبانه از مکتب موفق بارسا را به عنوان مربی خود برگزیده است. آنچنان که اخبار و شواهد حاکیست ستاره های پا به سن گذاشته و با بازده کمتر رم چاره ای جز جدایی از تیم نخواهند داشت. تمام گزینه های که برای نقل و انتقالات پیش رو مطرح میشوند از بین نام های جوان و آینده دار هستند و هرگز گزینه های با مبالغ هنگفت و کذایی برای رم مطرح نمی شوند.

پیش بینی که میتوان برای آینده رم انجام داد اینگونه خواهد بود که خبری از ولخرجی های کلان مانند آنچه اینتر، میلان و یووه در ایتالیا انجام میدهند نخواهد بود پس ما به این زودیها نباید به فکر کسب اسکودتو یا موفقیت های فوق العاده در لیگ های اروپایی باشیم. رم برنامه ای چند ساله برای رسیدن به موفقیت دارد. خبری از کاکا و اگوئرو و روسی در رم نخواهد بود. رم بدنبال بازیکنانی مستعد و جوان با قیمت های مناسب خواهد بود و آینده ای روشن در انتظار رم است ...

نویسنده: عباس باغبان

حضور خانواده سنسی در راس باشگاه یکی از مهمترین عوامل رخ دادن لحظاتی زیبا همچون رد کردن پیشنهادات فوق العاده گزاف رئال مادرید و میلان توسط فرانچسکو توتی و باشگاه رم که فوق العاده از نظر مادی در تنگنا قرار داشته بوده است و همچنین حفظ کردن فیلیپ مکسز، دنیله د.روسی، میرکو ووچینیچ و به خدمت گرفتن نیکولاس بوردیسو که در مجموع چیزی فراتر از 70 میلیون یورو از دست سنسی خارج کرد در حالی که باشگاه در خطر ضبط شدن از سوی بانک بود همه نشان از روان بودن عشق و ارزش های احساسی در رم داشته است. سنسی دو راه داشت حفظ جایگاه خود و یا حفظ قدرت و صلابت باشگاه که بر خلاف باشگاهی چون والنسیا که چوب حراجی را بر سر ستاره های خود زد اجازه نداد تا جدا شدن مهره های اساسی باعث نابودی جالوروسی شود.

جدایی مهره نه چندان بزرگی چون آمانتونیو مانسینی برای هواداران جالوروسی بسیار دردناک تر از جدایی کریس رونالدو و کارلوس توز برای هواداران منچستر یونایتد خواهد بود! دلیل آن هم شبیه نبودن رم به یک بانگاه معاملاتی است.

جدایی آنتونیو کاسانو و کریستین چیوو و همچنین آکوئیلانی برای هواداران رم یک کابوس به شمار می آید و کوچکترین مذاکره کاپیتان توتی با مادریدی ها خشم تیفوسی ها را در پی دارد.

با تغییر مدیریت و حضور پیدا کردن یک مدیر تجاری چون دی بندتو باید گفت دیگر مذاکرات لوچی مدیر برنامه های میرکو ووچینیچ با تیم های انگلیسی و یوونتوس سوء استفاده از شرایط نیست بلکه استفاده منطقی از شرایط جدید باشگاه است.

هواداران رم به دنبال یک مدیریت منطقی نیستند، آنها به دنبال مدیریتی احساسی هستند و تنها مشکل آنها با مدیریت سنسی ورشکستگی روزلا و خانواده او و نبود خریدهای بزرگ در سال های اخیر بوده است که با عدم قهرمانی باعث نارضایتی و اعتراضات گسترده آنها نسبت به سنسی شده بود. البته سنسی حاضر نشد بزرگنمایی کند. سخن و عمل سنسی برابر بود او هیچ گاه هواداران را فریب نداد. در حالی که آلبرتو حاضر به تمدید قرارداد با رقم منطقی نمی شد سنسی قرارداد او را تنها به منظور فروش و سود کردن تمدید کرد اما هواداران متعصب جالوروسی هیچ گاه نپذیرفتن که این آکوئیلانی بوده که شرایط بد مالی رم را قبول نکرد! چرا که آکوئیلانی در هر شرایطی یک بت کوچک برای تیفوسی های رم به شمار می آمد!

اگر هواداران خواستار حضور دی بندتو در رم هستند به خاطر پول این امریکایی بوده است اما حرکت کردن دی بندتو بر خلاف تبلیغات های اولیه که همه از حضور نام هایی چون بوآس به عنوان سرمربی و حضور مهره هایی چون سانچز و بوفون در تیم رم سخن به میان می آوردند باعث خواهد شد تا هواداران در مقابل او قرار بگیرند.

بدست نیاوردن قهرمانی، نداشتن خرید های بزرگ و از دست دادن مهره های اصلی تیم جدی ترین مشکلات هواداران با سنسی بود که حال دی بندتو در یک صورت می تواند در قلب هوادارن باقی بماند اول اینکه با انریکه قهرمانی بدست بیاورد دوم تیم او بتواند از بویان یک ستاره بزرگ بسازد و سوم اینکه مهره ای چون د.روسی را از دست ندهد که فعلا این اتفاق در خصوص مکسز رخ داده اما گناه آن به گردن سنسی افتاده است! 

اگر فرض کنیم که دی بندتو و گروه او با انریکه و دو فصل حضور این سرمربی اسپانیایی قصد قهرمانی ندارد هر چند برنامه آنها برای جوان گرایی و تغییر اسکلت منطقی باشد اما باز هم میتواند موجبات خشم هواداران را فراهم کند و جدا از این دشوار است فرض کنیم بازیکنانی چون رامیرز و بویان بتوانند ستاره های بزرگ برای رم به شمار بیایند و در پایان جدا شدن فیلیپ مکسز و میرکو ووچینیچ را کابوس وار ندانیم! 

بعضی ها در زندگی طالب ثبات، آرامش، سکوت و سنت گرایی هستند و بعضی دیگر طالب تغییر، چالش ها، پیشرفت ها و سنت شکنی ها. من تصور میکنم این داستان رم پیشین با مالکیت ایتالیایی و رم امروز با مالکیت آمریکایی است.

رم دیروز معتقد به سنت های ایتالیایی و رسم  ورسومی خاص بود. علاقه ی چندانی به تغییر نداشت و روند ثابتی را در پیش گرفته بود. به دومی قانع بود و آنرا موفقیتی قابل قبول میدانست. به اسکودتوی 2001 و چند قهرمانی کوپا ایتالیا خوش بود.

چندان اهل ریسک نبود و تابع یک روند و برنامه ثابت بود. چندان علاقه ای به ریسک کردن روی جوانان و مربیان جوان نداشت. معتقد بود تا زمانی که توتی هست نباید مهاجم عالی دیگری در تیم باشد که بت را به چالش بکشد. هرگز حاضر نبود بازیکنان خود را حتی در ازای پیشنهادهای عالی بفروشد تا عرضه را به روی دیگران باز کند و از پیدا کردن جانشینی برای آنها میترسید.

رم دیروز المپیکو را خانه ابدی خود میدانست و برنامه چندان قوی برای ورزشگاهی اختصاصی نداشت. اعتنای چندانی به طرفداران غیر ایتالیای خود نمی کرد و حتی زحمت اضافه کردن زبان دوم به سایت رسمی باشگاه را به خود نمیداد و هزار و یک دلیل دیگر وجود دارد که ما رم دوره ی سنسی ها را در گروه اول قرار دهیم. اگرچه استثنائات فراوانی نیز وجود دارد و در سخن من نیز شاید کمی اغراق باشد ولی رم دیروز بیشتر به گروه اول متعلق بود.

البته طبیعت ایتالیایی ها هم کمی اینگونه است. شهر زیبای رم همچنان معماری و سبک گذشتگان خود را حفظ کرده و چندان علاقه ای به معماری های نوین و برج ها و اسمان خراش ها ندارد و البته این شهر در نوع خود بی نظیر است.

اما امروز رم در آستانه یک دگرگونی است. ایتالیایی ها سنت گرا جای خود را به آمریکایی های سنت شکن داده اند. هنوز دی بندتو از راه نرسیده همه برایش خط و نشان میکشند. بعضی ها به او خرده میگیرند که چرا به فکر ورزشگاهی اختصاصی است چرا که المپیکو خانه ابدی رم است. خیلی ها از اینکه او میخواهد لوگوی رم را تغییر دهد نگران هستند. طرفداران نگران آینده بازیکنان خود مخصوصا توتی و دروسی هستند.

اما دی بندتو و شرکایش به فکر تغییرات عظیم تر هم هستند . در اولین قدم رمی ها یک مربی جوان و اسپانیایی را برای نیمکت رم انتخاب کرده اند. مربی که میتواند شور و نشاط بارسا را برای رم نیز به ارمغان بیاورد . لوییز انریکه که کمتر کسی تصور میکرد روزی او سکان هدایت جیالاروسی را به دست بگیرد .

تمام گزینه هایی که این روزها برای ترانسفر شدن به رم مطرح میشوند از بین نام های جوان و با اشتیاق هستند. دیگر خبری از نام های مانند ترزگه و کرسپو و خولیو کروز و روبرتو کارلس و رونالدوی چاق و آدریانو و گزینه هایی از این قبیل نیست. حال نوبت به مطرح شدن نام جوانانی مانند لاملا و آلوارز و نام های جوان و احتمالا آینده دار هست. هیچ تضمینی نیست که این جوانان بتوانند در رم فوق العاده بدرخشند ولی امکان آن هست که مسی یا کاکایی دیگر این بار در رم پدیدار شود.

پراده و مونتالی حال جای خود را به دو مغز متفکر داده اند که به نظر میرسد دی بندتو بر خلاف سنسی که تصمیم گیرنده تمام امور از ریز تا درشت بود به آنها اختیار تام داده است. والتر ساباتینی و بالدینی! یک زوج بی نظیر برای رساندن رم به قله های افتخار!

آنچه که البته مشخص هست مالکین جدید رم چندان اهل ولخرجی و پول خرج کردن بی حساب و کتاب و هدر دادن سرمایه های باشگاه مانند آنچه برلوسکنی یا شیخ منصور انجام میدهند نیستند و آنها برای سود و منفعت کردن به رم آمده اند. ولی همین انگیزه میتواند باعث پیشرفت روز افزون رم شود.

انچه که مشخص است رم امروز بیشتر شبیه گروه دوم است، یعنی گروه سنت شکن ها! تغییرات در راه هستند. سنت شکن ها به هیچ چیز رحم نخواهند کرد و برای پیشرفت و جهانی شدن ا اس رم هیچ فرصتی را از دست نخواهند داد. و این همان رمی هست که من سال ها بود انتظارش را می کشیدم ...

نویسنده: عباس باغبان

شاید نه باید آنقدر به او پال و پر داد و نه باید او را بی رحمانه پرو بال کند. مکسز با رم روزهای خوب و بد زیادی داشت و شاید حتی بیشتر از آنچه لیاقت داشت مورد نواخت رمی ها بود اما اکنون به شکل نامتعارفی تا حد یک بازیکن بی تعصب افول کرده ست. این عادلانه نیست و در قاموس هیچ منطقی نمی گنجد؛ اگر اشک های او را نشان تعصبش می دانستیم هنوزم هست و تفاوتی نکرده است. او دوران 7 ساله ای را در رم گذارانده و همه مشکلاتی که برای رم در آغاز ورودش ایجاد کرد را می دانند اما پاک کردن فصل های درخشان و برجسته کردن فصلهای ناموفق حضور او در رم بی رحمانه ست. باید بدانیم این 7سال هرطور که بود ماحصلش تنها یک چیز بود که همه برآن صحه می گذارند: مکسز مدافعی متعصبی برای جالوروسی است. حال چه شده که نتیجه ای که بعد از گذشت یک حضور 7ساله به آن رسیدیم در عرض چند روززیر سوال می بریم؟

فارغ از متعصب بودن یا نبودن مکسز آیا به شعور هوادارای خود توهین نمی کنیم؟ آیا در تمام مدت حضور مکسز در رم درباره ی او اشتباه می کردیم و به غلط او را متعصب می خواندیم؟ فرضیه متعصب نبودن مکسز به پیراهن رم یک پیامد دارد و آن اینست که هواداران رم در تمام مدت این 7سال در اشتباهی محض بودند و به اشتباه فرد بی تعصبی را با تعصب و وفادار می دانستند. بی شک اینگونه نیست. بهتر است هواداران به برچسبی که خود به فلیپ اعطا کردند احترام بگذارند چراکه فراموش نمی شود او بارها یرای رم و در میدان مسابقه بغض کرد، حتی وقتی بر روی نیمکت بود هنگامی که رم گل میزد باسرعت تمام و با تمام وجود می دوید و خودرا به زننده گل می رساند.

و آن لحظات چه باشکوه بودند که کاپیتان به سزار گل زد، ووچینیچ در دربی گل زد و دوربینها روی مکسز بودند که از روی نیمکت مانند یک کودک ذوق زده به سمت آنان می دوید و خوشحالی میکرد. چه لحظات باشکوه و به یادماندنی ای را مکسز برای هواداران جالوروسی حتی وقتی که بر روی نیمکت بود رقم زد. شاید مکسز گاهی با رفتارهای آنی خود لحظات دشواری را برای رم به وجود آورده اما هرگز نمی شود تعصب او را انکار کرد. شیوه ی او هرچند به زعم عده ای غلط است اما جملگی از احساسات فراوان او به این رنگ نشات می گیرد. او تبلور احساسات یک بازیکن متعصب و دو آتیشه به پیراهن باشگاه است، حتی زمانی که در برشا با چشمان گریان قصد داشت داور پراشتباه دیدار را کتک بزند دریای احساسات و عواطف خود را به رم نشان داد هر چند به عقیده ی عده ای به غلط. تعصب او به شیوه خودش است، او گاه پرخاش جویانه به بازیکن حریف و داور حمله میکند و گاه آرام بر روی نیمکت می نشیند و برای از دست رفتن اسکودتویی دیگر اشک می ریزد. فیلیپ در سن سیرو بی احترامی بالوتلی به هوادارن رم را بر نمی تابد و در همان میدان مسابقه یقه ی او را به گلویش می چسباند تا "سگ سیاه" بفهمد پایش را از حد خود فراتر گذاشته است.

هواداران رم با دیدن این صحنه ها به حق برچسب تعصب رابه فیلیپ که شایستگی آن را داشت دادند و حال نمی توان انتظار داشت او را بی تعصب بخوانند. چراکه تعصب مکسز به جالوروسی دیگر تنها یک برچسب نیست که بشود همانطور که روزی به او زده شد روزی هم آن را برداشت، تعصب مکسز نه فقط یک برچسب بلکه یک حقیقت محض و کتمان ناشدنی است.

حال اگر او بعد از پایان یافتن قراردادش می خواهد به تیمی دیگری برود مخدوش کننده این حقیقت نیست، نستا در عین محبوبیت و در زمانی که کاپیتان لاتزیو بود به میلان رفت، اما وقتی با روسونری به المپیکو قدم گذاشت چنان مورد تشویق و حمایت هواداران بیانکوچلستی قرارگرفت که انگار او هنوز در لاتزیو توپ میزند.

داستان مکسز و رم هم به کژراهه نخواهد کشید و انگ بی تعصبی به فیلیپ نخواهد چسبید. بی تعصب خطاب کردن مکسز و مخدوش کردن شکل تعصب او به باشگاه رم دهن کجی کردن به همه ی خاطرات هواداران جالوروسی با مکسز است، خاطراتی که به ما خواهد گفت او از متعصب ترین مدافعان جالوروسی بوده است. پس لطفا به ما نگویید فیلیپ به این پیراهن تعصب نداشت چون چشمان ما آن را انکار خواهند کرد. چشمان ما دیدند مکسز بر روی نیمکت گریست، چشمان ما دیدند او با پای مصدوم برای رم بازی میکرد، آنها دیدند که او هرگز تحقیر رم بوسیله دشمنان را بر نمی تابید و در مقابل آن عکس العمل نشان می داد و چشمان ما همیشه شاهد تعصب پسر شرور فرانسوی به پیراهن جالوروسی بودند.

نویسنده: ابوالفضل صالحی