"دیگر در رم نخواهم ماند!" ظاهرا میرکو تصمیم خود را گرفته است و در تابستان پیش رو جالوروسی را ترک خواهد کرد. پس از فیلیپ مکسز، میرکو ووچینیچ دومین بازیکن رم است که در اوج پختگی در همین فصل در حال ترک پایتخت است.

یکی از علل اصلی ترک رم توسط میرکو ووچینیچ رابطه بد هواداران با او هست. گل نزنی های میرکو در اواخر فصل از دروازه خالی گرفته تا خراب کردن موقعیتی طلایی در برابر اینتر و در کوپا ایتالیا باعث شده تا هواداران میرکو را علت اصلی از دست دادن جواز حضور در لیگ قهرمانان اروپا و همچنین بدست نیاوردن قهرمانی در کوپا ایتالیا و چاپ نشدن ستاره نقره ای بر روی پیراهن رم بدانند.

داستان رابطه بد هواداران با میرکو ووچینیچ همین جا تمام نمی شود و به فصل قبل هم باز می گردد. جایی که رم در اوج قدرت اینتر مورینیو را پس زده بود و در صدر جدول قرار داشت. دیدار رم در مقابل سامپدوریا می توانست با برد شیرین جالوروسی همراه باشد اما خودخواهی های شماره 9 جالوروسی به یک باره باعث تنش بین گرگ ها شد تا پاتزینی گربه سیاه رم لقب بگیرد!

اما مسئله مهم این است که واقعا گل نزنی های میرکو و غرور خاص او در برخی از دیدارهای رم به چه اندازه به ضرر رم بوده!؟ آیا باشگاه رم مصمم هست که در صورت از دست دادن میرکو و انتقال بازیکنانی از قبیل لاملا و حتی پاستوره بتواند موفق تر عمل کند!؟

شرایط تیم، سیستم تیم و سبک بازی و بازیکنان رم چیز دیگری را می گوید. در اکثر تیم های بزرگ اروپایی دو نوع بازیکن در کناره های خط به عنوان وینگر کار می کنند. بازیکنانی نظیر جرمی منز، والنسیا، کراسیچ که از کناره های خط با سرعت بالای خود نفوذ کرده و در پایان معمولا پاس های عرضی خطرناک ارسال می کنند.

اما بازیکنانی وجود دارند که رکن اصلی تیم هستند و هنگامی که خط هافبک توانایی عبور و حفظ توپ را در میان توده مهاجمان و هافبک های حریف در دایره مرکزی زمین ندارد توپ را به کناره ها ارسال می کند و بازیکنی چون میرکو ووچینیچ با قدرت بالای حفظ توپ خود و با این خطر برای تیم حریف که هر لحظه ممکن است به تو بزنند تیم حریف را مجبور به خاتمه پرس و ایجاد یک آرایش دفاعی در زمین خودی می کند که این موضوع باعث می شود فشار روی هافبک های بازیسازی چون پیزارو کاهش پیدا کند. این یکی از مهمترین دلایلی هست که خط هافبک بارسلونا با لیونل مسی و همچنین سال های قبل تر از آن با رونالدینیو قدرت خاصی پیدا کرده است و حفظ توپ بالایی در زمین حریف دارد. خوزه مورینیو مجبور شد از ساموئل اتوئو مهاجمی که توانایی به ثمر رساندن 35 گل در یک فصل را دارد در کناره های خط استفاده کند تا بتواند نقشی همچون نقش میرکو را به واسطه اتوئو در اینتر پیاده سازی کند! و این موضوع تنها اهمیت بالای این نقش را نمایش می دهد.

به غیر از این حفظ توپ پر ثبات، وینگر کناری می تواند باعث اطمینان خاص و حضور پیدا کردن مدافعی چون ریسه در اوج حملات تیم شود. درست همانند همان مسئله ای که باعث می شود دنی آلوز بارها و بارها در حملات بارسا شرکت کند.

اما پرنس نیکسیچ یک تفاوت عمده با اکثر وینگرهای کناری دارد. میرکو علاوه بر این می تواند نقش یک مهاجم مرکزی را با فیزیک متناسب خود اجرا کند. در طول سال 2010 میرکو ووچینیچ با 17 گل بهترین گلزن رم لقب گرفت. ارزش های میرکو ووچینیچ را حریفان بهتر درک می کنند و به همین دلیل است که ساباتینی اعلام می کند وقتی در تیم های حریف حضور داشته از بازی در مقابل میرکو ووچینیچ هراس داشته اند.

از دست دادن رکن اصلی تیم که حفظ توپ بالایی در زمین حریف دارد صدمات جبران ناپذیری به رم وارد خواهد کرد مگر اینکه ساباتینی، بالدینی و انریکه برای تغییر سیستم یا جانشینی او مصمم باشند که ظاهرا آنها نیز به سلطان رم ایمان دارند و راضی به از دست دادن او در قبال بیست یا سی میلیون یورو نیستند.

فروش میرکو و جانشین کردن هافبکی چون پاستوره نیز چندان با حضور مهره ای چون فرانچسکو توتی هم خوانی ندارد. مسئله اول این است که در صورت حضور پیدا کردن پاستوره به عنوان مهره فانتزی رم، نیاز به حضور یک مهاجم پر تلاش و دونده در راس خط حمله است دقیقا همانند شرایطی که میلیتو و پاتزینی با حضور اسنایدر دارند.

از سوی دیگر فرانچسکو توتی با عقب گرد های خود در طول بازی و بازیسازی های خاص خود عدم حضور یک مهره فانتزی در خط هافبک را پنهان می کند پس رم چندان به هافبکی هجومی و خلاق نیاز ندارد چرا که فرانچسکو سال ها قبل لقب بهترین هافبک هجومی دنیا را یدک می کشید. از سوی دیگر با توجه به نمایش ضعیف پیزارو مهره بازیساز رم در برنامه های تدافعی تیم و نمایش ضعیف تر کاپیتان رم در پرس روی مدافعین حریف در طول 90 دقیقه جریان بازی، اسپالتی، رانیری و مونتلا از پروتا به عنوان مهره فانتزی استفاده کردند تا با دوندگی های خود این نقاط ضعف را پوشش دهد.

این چنین به نظر می رسد که در صورت از دست دادن میرکو ووچینیچ و جذب هافبکی چون پاستوره، انریکه باید در سیستم و سبک بازی رم معجزه کند تا تیم به مشکلات اساسی نخورد و همانطور که امریکایی ها برنامه دارند رم بهترین تیم اروپا شود!

بوریلو خود را برای آغاز فصل جدید با سرمربی ایتالیایی میلان، ماسیمو آلگری آماده می کند و با نشاط فراوان قصد دارد یک فصل درخشان را سپری کند. در جام امارات با پیراهن جدید تیمش نیز به میدان می رود و موفـّق به گلزنی می شود و فکر خروج از شهر میلان را حداقل برای یک سال در سر ندارد.

در شرایطی که تنها چند روز به پایان مهلت نقل و انتقال بازیکنان باقی مانده است، ناگهان ستاره ای ارزشمند به شهر میلان باز می گردد تا این بار برای روسونری فوتبال بازی کند. زلاتان ایبراهیموویچ،مهاجم قدرتمند سوئدی از بارسلونا به این تیم می آید و با ورود روبینو فرصت نفس کشیدن هم برای بوریلو به دست نمی آید! در مدّت زمانی بسیار کوتاه او باید از مهم ترین تصمیمات حرفه ای خود را اتـّخاذ کند؛ ماندن در کنار مهاجمانی همچون اینزاگی، زلاتان، روبینیو و پاتو -که با سران باشگاه رابطه ی خاصّی دارد- یا انتقال به باشگاهی دیگر با تمام اتـّفاقاتی که ممکن است در تیم جدید برای او پیش آید!

تحولات ناشی از ورود گروه امریکایی به پایتخت فقط منحصر به باشگاه رم نمی شود چراکه فوتبال ایتالیا در مسیر یک آزمایش بزرگ قرار دارد.

بحث و جدل کردن درباره ی اینکه چرا رم سنت مرسوم در فوتبال ایتالیا شکسته و صندلی ریاست را به یک غریبه ی امریکایی سپرده بیهوده ست همانطور که نسبت دادن الفاظی مثل بدعت آوری در فوتبال ایتالیا به باشگاه رم ناروا می نماید. باشگاه رم بعنوان بخشی از فوتبال ایتالیا خود را در معرض آزمایشی قرار داده که سرانجام اش هرچه که باشد باعث یک تجربه عام و کلی برای تمام فوتبال سرزمین چکمه خواهد شد. ماجراجویی جالوروسی با مالکان جدید اساسا دو پیامد خواهد داشت؛ اول اینکه رم با این گروه خارجی روبه ضعف و سقوط خواهد گذاشت و دوم اینکه رم با این گروه به تیم قدرتمندتر و بهتر تبدیل خواهد شد.

حال آن تجربه ی عام و عمومی که گفته شد همین جا رو می نماید، اگر مورد اول برای باشگاه رم بعنوان یک باشگاه ایتالیایی اتفاق بیافتد مسلما تیمهای دیگر سری آ با تجربه بهتر و نگاه تیز بینانه تری تیمهای خودرا به ثروتمندان خارجی خواهند سپرد تا به فرجام ناگوار رم دچار نشوند و یا اینکه تجربه ی منفی رم را سرلوحه ی کار خود قرار می دهند و بطور کلی از اقدام به این کار صرف نظر می کنند و با مالک ایتالیایی خود روزگار را سپری می کنند.

اما اگر مورد دوم برای باشگاه رم اتفاق افتد و رم با مالک امریکایی روند رو به رشد و مثبتی پیدا کند این هم باز منجر به یک تجربه مثبت ملی برای فوتبال ایتالیا خواهد شد، چراکه باشگاه های دیگر با التفات به این بخت آزمایی مثبت رم خواهان این خواهند شد که مسیری مانند باشگاه رم را طی کنند و از شر مالکان خود شیفته ایتالیایی خود خلاص شوند و چه بهتر از اینکه سایر باشگاه ها هم مثل رم ترقی کنند که این بی شک باعث قدرتمندتر شدن فوتبال ایتالیا خواهد شد.

بنابراین رم نه بدعت گذار رسمی شوم در فوتبال ایتالیاست و نه سنتی را به غلط شکسته است،کسانی مانند لوتیتو رئیس باشگاه لاتزیو که رم را بدعت گذار و سنت شکن می دانند و ایضا مالکان امریکایی را ناکارامد معرفی میکنند بی شک دلسوز رم نیستند و صرفا نگران آینده ی شغلی خود هستند چراکه همانطور گفته شد نهایتا رم خودش قربانی این جریان می شود و آنچه که می ماند تجربه ی ارزشمند آن برای دیگر تیمهای ایـتالیـا یی ست.

شاید ترس این گروه از مالکان ایتالیایی از این است که با موفقیت احتمالی رم که احتمالش هم خیلی زیاد است جایگاه شان در تیمهایشان متزلزل شود و هواداران شان، دیگر ریاست خود کامه آنها را برنتابند. طبیعتا اگر این چنین شود مالکان وطنی ناگزیر باید جا را برای ثروتمندان خارجی خالی کنند که این مسلما برایشان خوشایند نخواهد بود پس چه بهتر اینکه از همین ابتدا سنگ جلوی پای مالک جدید رم بیاندازند و او را نه در میدان نبرد که قبل از شروع آن بازنده کنند!

هرچند هرگز فراموش نمی شود که همین مالکان به اصطلاح ناسیونالیست(!) با مالک قبلی رم هم که هموطنشان بودخصومت داشتند! اما باید دید این مالکان پرمدعا چه چیزی در فوتبال ایتالیا ایجاد کردند که حالا نگران از دست دادنشان هستند؟!به جرات می توان گفت هیچ!

ضعف تدریجی فوتبال ایتالیا بعد از جریان کالچوپولی که دستپخت هم ردیفان همین عده بود گواهی بر این مدعاست که این مالکان چیز زیادی به فوتبال این سرزمین نداند که حالا نگران آن باشیم که امریکایی ها آن را نابود کنند. افزایش سن ستارگان آتزوری و نبود جوانانی شایسته برای جایگزین کردن آنها یک واقعیت تلخ را بیان می کند ؛ روند پرورش استعدادهای جوان در ایتالیا بشدت رو به کندی گذاشته است و ورود بازیکنان خارجی درجه دو و بعضا درجه سه که فایده ای بجز از بین بردن فرصت ها برای استعدادهای جوان ندارند عمق این ضعف را نشان میدهد.

نتایج بی ثبات تیمهای ایتالیایی در لیگهای اروپایی در حالی که انگلیسی ها و اسپانیایی ها کاملا گوی سبقت را از آنان ربودند و به تازگی آلمان ها هم بالای سر لیگ ایتالیا قرار گرفته نشان دهنده ی ضعف درونی در فوتبال ایتالیاست. عدم ثبات داخلی در تیمها دیگر معضل بزرگ فوتبال ایتالیاست.سمپدوریا بعد از یک فصل فوق العاده و کسب جواز لیگ قهرمانان حالا در منطقه ی سقوط است،این همه نوسان واقعا حیرت انگیز و البته تاسف بار است. با کمی تسامح می شود فیورنتینا هم همردیف دوریا قرار داد،حال چه تضمینی وجود دارد ناپولی به سرنوشت سمپدوریا و فیورنتینا دچار نشود؟

اما داستان به همینجا منتهی نمی شود،ساخت و سازها و کارهای زیربنایی در فوتبال ایتالیا کاملا راکد است،این یک فاجعه است که بعد برگزاری فینال جام جهانی 1990 در المپیکو هیچ تورنمت بزرگی در ایتالیا اعم از جام جهانی،جام ملتها و المپیک برگزار نشده و دردناک تر آنکه خود ایتالیا هم برای برگزاری این رقابتها اصلا نامزد نمی شود واگر هم نامزد بشود باید به یوفا و فیفا حق داد که ایتالیا را برگزار کننده تورنمتی نکنند!

دلیل آن روشن است پس از جام جهانی 1990 به بعد هیچ ورزشگاه جدیدی در ایتالیا ساخته نشده که بی شک برای کشوری که خود را صاحب فوتبال می داند این نیز فاجعه آمیز است. بدون اغراق متهمان ردیف اول این کم و کاستی ها روسا و مدیران باشگاها هستند که گویی بجز جابجا و اخراج کردن مربی هایشان هنری دیگری ندارند! بنابراین مدیرانی که با آنها شاهد افول ایتالیا بودیم و کارهای زیر ساختی هم نکردند نباید معترض حضور روسای تازه نفس و ثروتمند بیگانه باشند. این در حالی است که دی بندتو مالک جدید جیالوروسی در همان بدو ورودش از وضعیت ورزشگاه المپیکو انتقاد کرد وقول ساخت یک ورزشگاه مجهز با امکانات عالی را داد.

حداقل جای امیدواری است که مالک متمول امریکایی از همام آغاز متوجه معضل ورزشگاه ها در ایتالیا شده است! دست کم آمدن این افراد به فوتبال ایتالیا زنگ خطری خواهد بود برای مالکان ایتالیایی تا آنها کمی به خود بیایند و فرهنگ فوتبال ایتالیا را به همان فرهنگ محکم و استوار گذشته تبدیل کنند و اگر توانایی این کار را ندارند لاجرم باید صندلی خودرا خالی کنند و به افراد شایسته تر بدهند. به هر ترتیب فارغ از انعکاس موج بدبینی ای که یک عده از مالکان ایتالیایی پراکنده می کنند باید دید این آزمایش بزرگ فوتبال ایتالیا که با سردمداری باشگاه رم همراه شده چه نتیجه و سرانجامی را برای فوتبال این کشور در پی خواهد داشت.

نویسنده: ابوالفضل صالحی

پس از جدا شدن کلودیو رانیری، بازیکنان رم شرایط جدیدی را تجربه می کنند. وینچنزو مونتلا سیستم رم را به کلی تغییر داده است و بر خلاف رانیری که معمولا به بازی تدافعی اعتقاد داشت این بار  مونتلا از سیستمی کاملا هجومی استفاده می کند.

در سیستم های رانیری از سه هافبک تدافعی در جلوی خط دفاعی استفاده می شد که بدین ترتیب گرکو جوان توانست در ترکیب جایی برای خود پیدا کند. اما دیوید پیزارو هیچ گاه نتوانست با این سیستم خود را هماهنگ کند چرا که بهترین عملکرد مرد کوچک در 1-3-2-4 خواهد بود.

همچنین کلودیو رانیری ترکیب و چینش بازیکنان را زیاد تغییر میداد و بدین ترتیب انتظار حضور هر بازیکنی در ترکیب وجود داشت. برای مثال میتوان گفت که سیمپلیسیو، بریگی، پروتا، د.روسی و گرکو همواره برای حضور در خط هافبک امید داشتند. این درحالی بود که جرمی منز نیز شرایطش به گونه ای بود که گاها در پشت مهاجم و به عنوان یک بازیکن فانتزی و آزاد و نزدیک تر به خط هافبک به کار گرفته می شد دقیقا در پستی که در حال حاضر سیمونه پروتا بازی میکند.

در خط حمله نیز مارکو بوریلو یکی از ثابت ترین های رم بود و در کنار او میرکو ووچینیچ و فرانچسکو توتی قرار می گرفتند. اما شرایط مارکو از پسرک طلایی شهر رم هم بهتر بود.

در ابتدای فصل با توجه به درخشش روزی، کاستی احساس خطر کرد اما با توجه به نفوذ های پی در پی ریسه، رانیری تصمیم گرفت تا مدافعان کناری او تنها از یک منطقه نفوذ کنند تا سه مدافع دیگر بتوانند با خطی شدن فضای پشت سر ریسه را پوشش دهند. البته در صورتی که روزی می توانست بدون نقص کار کند این فرصت برای او بود که در ترکیب حضور پیدا کند اما روزی نیاز به فوق العاده بودن داشت. که در اینجا شاید بیشتر رقابت روزی با ریسه بود تا با کاستی! که ریسه عملکردی بسیار شکوهمندتر از آلندروی جوان داشت.

البته یکی دیگر از دلایل های تکیه بر ریسه، همکاری او با میرکو ووچینیچ در سمت چپ بود و نفوذ های ریسه از کنار خط فضا را برای به تو زدن و اجرای حرکات فردی میرکو ووچینیچ ایجاد می کرد.

در درون دروازه نیز رانیری با اعتماد به دروازبان سوم تیم بازیکنی افسانه ای تولید کرده بود. سرجیو در فصل 10-2009 از بهترین های فوتبال اروپا بود و لحظات شگفت انگیزی را در سری آ رقم زده بود.

با اضافه شدن مونتلا یک بار دیگر جالوروسی به گذشته خود بازگشت، ترکیب اسپالتی و استفاده از فرانچسکو توتی به عنوان کلیدی ترین بازیکن در خط حمله و همچنین استفاده از پیزارو به عنوان رهبر و طراح مرکزی تیم!

این کار باعث شد تا مارکو بوریلو به نیمکت ذخیره ها منتقل شود و در خط هافبک گرکو تنها بتواند جایگزین د.روسی شود که این به معنی نابودی این هافبک جوان خواهد بود. از سوی دیگر دونی به ترکیب اصلی بازگشت خورد و سرجیو بار دیگر از جمع یازده نفره دور شد.

دنیله د.روسی گران ترین بازیکن رم که در فصل جاری انتقادات زیادی به دلیل نمایش ضعیف از او شده بود. پس از حضور در جمع لاجوردی پوشان و در ترکیب هجومی پراندلی، نمایش فوق العاده ای از خود به جای گذاشت تا نشان دهد در سیستم های کاتناچیو استعدادی ندارد و باید او را در شرایطی قرار دارد که تملک توپ از آن تیم خودی باشد.

با حضور مونتلا چنین موضوعی اثبات محکم تری پیدا کرد و دنیله تنها پس از چند حضور در ترکیب رم باز هم مورد علاقه غول های اروپا قرار گرفته است.

جرمی منز باز هم شرایطش تغییر کرد و این بار از او در کناره ها استفاده می شود و برای بازیکنی جوان و عصبی چون منز این تغییرات دشوار خواهد بود و جرمی لحظاتی سخت را تجربه می کند. این در حالی است که در نیم فصل اول مرد فرانسوی جز بهترین های رم بود اما حال به یک بازیکن اعصاب خرد کن تبدیل شده است.

رانیری بارها اعلام کرده بود که از نظر روحی با تیم کار می کند و شاید پس از جدایی کلودیو، عدم اعتماد به نفس در برخی از بازیکنان رم خودنمایی کرده است که می توان از میرکو ووچینیچ به عنوان بزرگترین بازیکنی که اعتماد به نفس خود را از دست داده است نام برد.

بازیکنی چون فرانچسکو توتی که با حضور رانیری مشکل داشت و در ابتدای فصل هر چند از نظر بدنی در شرایط مطلوبی قرار نداشت و هفته ها در گلزنی ناموفق بود اما حال کاپیتان گرگها در پنج بازی گذشته خود شش بار موفق به گلزنی شده است و به غیر از گلزنی های خود، اساسی ترین نقش را در خلق موقعیت ها داشته است.

سیمپلیسیو، بریگی و پروتا نیز رقابت سختی را آغاز کرده اند که پروتا شرایط بهتری دارد و در بازی گذشته رم هم یک گل سه امتیازی را به ثمر رساند.

با وجود این تغییرات و دگرگونی ها آیا مقصر بازیکنان هستند که نمی توانند با شرایط مربی جدید خود را وقف دهند!؟