.:: As-Roma.ir ::. اولین و بزرگترین سایت هواداران رم در ایران

بازی بعدی

Seri A معوق از هفته 21

چهارشنبه 19 بهمن ساعت 22:30


AS ROMA		Catania

Facebook

بازی قبلی

Seri A - هفته بیست و دوم


Inter	0 4	AS ROMA

جدول مسابقات

ردیف	تیم	بازی	امتیاز
1	یوونتوس	21	45
2	میلان	22	44
3	اودنیزه	22	41
4	لاتزیو	22	39
5	اینتر	22	36
6	آ اس رم	21	34
7	ناپولی	22	30
8	پالرمو	22	28
9	جنوا	21	30
10	فیورنتینا	21	28
11	پارما	21	27
12	کالیاری	22	27
13	کیوو	22	27
14	کاتانیا	19	23
15	آتالانتا	21	23
16	بولونیا	21	22
17	سیه نا	21	20
18	لچه	22	17
19	چزنا	21	16
20	نووارا	22	13

گلزنان

لینک به ما

برای دانلود کد لوگو کلیک کنید

آمار سایت

امروز :
بازدید های امروز :
بازدید های دیروز :
بیشترین بازدید : 16725
کل مطالب :
کل نظرها :
کل بازدیدها :
?ایجاد صفحه : - ثانیه

» دختری به رنگ رم [مقالات , عمومی , ]

یک روز بهاری در ماه می سال 1993 فرانکو سنسی هدیه ای بزرگ به خانواده اش و روزلا داد: رم. آن روز روزلا دختری 21 ساله بود. اما حالا زنی 39 ساله است دارای همسر و یک دختر زیبا با یک نام رمی: لی ویا.
روزلا همانند پدرش، رم را احساس می کرد و به آن عشق می ورزید به عنوان یک هوادار و سپس یک رئیس. اما دیروز پس از هجده سال، آن را به شخصی دیگر سپرد.
نیازی نیست که شما را به باد انتقاد بگیرند، تهدیدتان کنند و هر روز یک ماشین پلیس کنار خانه تان باشد. نیازی نیست به قراردادها فکر کنید. به مشکلات فنی و مالی تیم، به وضعیت استادیوم و رابطه با هوادارن. اما او سال ها با همه اینها زندگی کرد و اکنون شاید کمی آرام تر شده باشد.
او سال ها بخشی از یک تیم بود در شهری که هرکسی درباره آن صحبت می کرد و نظر می داد. اما این دختر مجبور شد سیاست باشگاه را تغییر دهد و به مردمی که تا چند ماه قبل با پدرش درگیری داشتند لبخند بزند. او کاری از پیش نبرد اما موراتی، موجی، گالیانی و ... را می دید که همه کار می کردند تنها با یک تلفن! حتی خیلی بهتر از آن چیزی که او می توانست تصور کند.
دیروز به ورزشگاه رفت. بازی را دید و هوادارانی که برای آن آمده بودند. توتی و مونتلا، کونتی و پراده، پرچم های زرد و سرخ. و او مثل همیشه آرام در میان جمعیت نشست و به تشویق تیمش پرداخت.
او راه سکوت را در پیش گرفت. معتقد بود این روزها متعلق به خریدار جدید است و باشگاه را ترک کرد اما رم را نه. در این هجده سال به همراه پدرش یکی از سه اسکودتوی تاریخ جیالوروسی، شش نایب قهرمانی، دو سوپرکاپ و چهار کوپا ایتالیا را برای گرگ ها به ارمغان آورد و بدون شک این اعداد می توانست بزرگ تر باشد اگر او همانند همتایانش در یوونتوس، میلان و اینتر راه دیگری را در پیش می گرفت.
اگر قرار باشد تاریخ شهر ابدی، نام یک دختر را به حافظه اش بسپارد، آن شخص کسی نخواهد بود جز روزلا. دختری که همانند تو، همانند من، یک رمی بود و یک رمی خواهد ماند برای همیشه.

نوشته شده توسط محمد مهدی در دوشنبه 29 فروردین 1390 و ساعت 01:46 قبل از ظهر

[ | نظرات ()

» گلادیاتور، افسانه شد! [مقالات , ]

پس از مصاحبه جنجالی جرمی منز و وکیل رسمی اش خیلی زود باشگاه میلان علاقه مندی خود را به جذب جرمی منز نشان داد. جرمی 23 ساله سرشار از استعداد است و بدون شک هیچ باشگاهی بدش نمی آید یک بازیکن جوان و مستعد را جذب کند.

آدریانو گالیانی که تخصص خاصی در نقل و انتقالات رایگان و یا خرید بازیکن با قیمت های بسیار پایین دارد. در حال حاضر به سمت جرمی منز و فیلیپ مکسز خیز برداشته است. بسیاری از خبرگزاریها مکسز را میلانی می دانند و بار ها خاطرنشان کردند که مکسز در پایان فصل به میلان خواهد پیوست.

حتی باشگاه رم هم این احتمال را رد نکرده است و بدین منظور چند گزینه خارجی برای جانشینی مکسز تحت نظر گرفته است. اما با تغییر سرمربی تیم وضعیت جرمی منز هم کاملا برعکس شد و دیگر به بازی گرفته نمی شود و همین مسئله موجب شد تا دیگر بازیکن فرانسوی رم اعلام کند که با وضعیت موجود در پایان فصل از رم جدا خواهد شد.

جرمی منز علاقه خاصی به منچستر دارد و در اوایل فصل در یکی از مصاحبه هایش اعلام کرد که آرزو دارد به منچستر بپیوندد تا زیر نظر فرگوسن کار کند. به هر حال تابستان نزدیک است و جرمی منز به طور علنی اعلام کرد که با شرایط فعلی باشگاه را ترک خواهد کرد!

همچنین در یکی دو روز گذشته وکیل رسمی او از علاقه مندی موکلش برای پیوستن به ناپولی گفت و اعلام کرد در صورتی که باشگاه ناپولی به آنها پیشنهاد بدهد حتما آن پیشنهاد را بررسی خواهند کرد. البته میگلیاچیو اعلام کرد که ناراحتی منز تنها به دلیل نیمکت نشینی است و اگر این مشکل حل شود او از حضور در رم خوشحال خواهد بود.

چنین مصاحباتی در زمان حضور رانیری باعث شد تا رختکن تیم به چالش کشیده شود و کلودیو مجبور بود به هر بازیکنی که به عدم حضورش در ترکیب اعتراض میکرد بازی بدهد. حال جرمی منز و موکلش با جدیت تمام شروع به این کار کرده اند.

باشگاه رم در سالهای حضور سنسی همواره با عشق به کار خود ادامه داده بود. در هر شرایطی رمی ها قصد داشتند فوتبالی پاک به معرض نمایش بگذارند. آنها چند قهرمانی را به دلیل نفوذ نداشتن در سیستم فدراسیون فوتبال ایتالیا از دست دادند اما به فوتبال پاک خود افتخار میکردند.

فرانچسکو توتی اعلام کرد که حاضر است با نتیجه سنگین به تیم های ته جدولی ایتالیا ببازد اما همانند دیگر غول های فوتبال ایتالیا قهرمان نشود!

شاید در سال های حضور اسپالتی ترکیب تیم ضعیف تر از ترکیب فعلی بود. اما بازیکنان بسیار پرشور و هیجان بودند و برای برتری تیم به آب و آتش میزدند. بازیکنانی چون سیسینهو و پانوچی نیز تنها به دلیل چند اعتراض ترانسفر شدند.

اما حال استفاده از بازیکنانی مستعد که تنها در فکر منافع خود هستند باعث شده تا شرایط رختکن رم از آن حالت سابق خارج شود و به چالش کشیده شود.

نوشته شده توسط ادمین در یکشنبه 7 فروردین 1390 و ساعت 03:36 بعد از ظهر

[ | نظرات ()

» پشیمانی ابدی [مقالات , ]

HTML clipboard

اسکات فلمینگ در پی یافتن مفهوم شکست خردکننده کلودیو رانیری و رم مقابل شاختاردونتسک است

رم نصف و نیمه کاری را انجام نمی‌دهد. وقتی موفق هستند، پیروزی‌هایشان چشمگیر است. و وقتی ناکام‌اند، باختهایشان به همین اندازه دراماتیک است.

پاناتیناکوس در سال گذشته فقط به 5 دقیقه زمان برای تبدیل شکست 1-0 به برد 3-1 در الیمپیکو نیاز داشت و رم را از لیگ اروپا حذف کرد. برای شاختار هم این کمی بیشتر طول کشید. 12 دقیقه.

12 دقیقه برای کشتن امیدهای جالوروسی در لیگ‌قهرمانان، و امیدهای کلودیو رانیری برای حفظ شغلش.

یادآوری فرارهای پیشین رم از دور دوم لیگ قهرمانان ارزشمند است. در 2007 آنها به لیون رفتند و به لطف پاهای چرخان آمانتینو مانسینی 2-0 بردند. در 2008 آنها رئال‌مادرید را 2-1 در برنابئو شکست دادند. به هر حال شاختار هم خاطرات خوشی از 2008 دارد. زمانی که رکورد 53 بازی خانگی بدون شکست آنها آغاز شد.

رانیری چطور؟ نوشته‌ای روی دیوار است. تیفوسی‌ها در اعتراض روز یکشنبه مشخصا روی دیوار تریگوریا نوشته بودند "بی‌ارزش". من این مقاله را با این ترس می‌نویسم که زمانی که آنها کارشان را تکمیل کنند رانیری برود.

رانیری یکی از دوست‌داشتنی‌ترین مردان در ورزش است اما شغل رویایی او سریعا تبدیل به یک کابوس شده، و باید گفت که با تاکتیک‌ها و انتخاب‌های گیج کننده‌ای که او دارد کاری برای خودش نمی‌کند. 4 3 1 2، 4 2 3 1، 4 3 3 و گرگها در این فصل شکلشان را حتی بیش از T-1000 عوض کرده‌اند. تینکرمن به چرخاندن مهاجمینش فرانچسکو توتی، مارکو بوریلو، جرمی منز و میرکو ووچینیچ ادامه می‌دهد، و مارکو بوریلو مقابل شاختار روی نیمکت بود. گرچه کاملا مشخص بود که توتی برای مدتی مهره ضعیف‌تر است و آن سه نفر باید در صورت امکان از ابتدا کارشان را شروع کنند.

"چند وقت پیش من از پسرها پرسیدم که آیا چیزی سرجایش نیست، آیا مشکل من هستم و آنها گفتند نه". رانیری در هفته گذشته این اظهارنظر را انجام داد. بازیکنان ممکن است برای رئیسشان سوگند وفاداری بخورند اما اعمال چیز بیشتری می‌گوید. به عکس‌العمل ووچینیچ بعد از تعویضش مقابل چزنا یا حرفهای بوریلو که لب‌خوانان در بازی با شاختار فهمیدند نگاه کنید. تازه این حقیقت را در نظر نگیرید که رانیری و توتی این فصل را مثل نمونه‌های مدرن روموس و رومولوس سپری کرده‌اند.

او می‌تواند فعلا برای مدتی سرکارش باشد به ویژه اینکه اگر مونتلا که مربی زیر 15 ساله‌هاست تنها گزینه جانشینی او باشد، اما شمارش معکوس برای ورود توماس دی‌بندتو، حذف احتمالی از لیگ قهرمانان و جدایی رانیری از باشگاه آغاز شده است. البته ممکن است این اتفاقات به این شکل رخ ندهد.

نوشته شده توسط آگوستینو در شنبه 30 بهمن 1389 و ساعت 01:26 قبل از ظهر

[ | نظرات ()

» دادن یک شانس به جوانان [مقالات , ]

HTML clipboard

چزاره پراندلی یک ترکیب جوان را برای بازی دوستانه مقابل آلمان فراخوانده است. سرافینو اینگاردیا این روش او را تحسین می‌کند

یک چیز جذابی در مورد ترکیب ایتالیایی که پراندلی برای بازی دوستانه مقابل آلمان فراخوانده وجود دارد. اولین بازی آخرین بازیکن خارجی تیآگو موتا خیلی جالب است، اما بهترین خبر افزایش تعداد بازیکنان جوان در ترکیب است.

پس از سالها صحبت در مورد دادن شانس به جوانان و جوانگرایی در تیم، پراندلی سرانجام بر سر حرفش ایستاد و یک فرآیند جدید را که با امیدواری نسل بعدی را در آستانه برزیل 2014 آماده می‌کند آغاز کرد.

تنها بازیکنان بالای 30 سال جی‌جی بوفون و استفانو مائوری، به ترتیب 33 و 31 ساله هستند. حال آنکه برای گلر یک استثنا با توجه به پست و کیفیتش وجود دارد، و برای مائوری این دعوت شاید چیزی بیش از یک پاداش برای نمایش موثرش با لاتزیو نباشد.

میانگین سنی ترکیب تیم ملی فعلی 26 است، که برای تیمی که به استفاده از سربازان کهنه کار 32 و 33 ساله عادت کرده بود بد نیست. این همچنین یک قدم به جلو است زیرا این تجربیات بین‌المللی به پراندلی و ایتالیا برای کم‌کم قوی‌تر شدن کمک می‌کند.

در خط دفاعی، مثلا، لئوناردو بونوچی 23 ساله ، و آندره آ رانوکیای 22 ساله یک تضمین برای آینده هستند، و فراموش نکنید که جورجو کلینی 26 ساله است، و در سال 2014 یکی از باتجربه‌ترین مدافعین خواهد بود. زمانی که امثال فابیو کاناوارو و الساندرو نستا به کوورچیآنو پا گذاشتند بسیاری فکر می‌کردند که آنها این قدر خوب نیستند که جایگزین افسانه‌های قدیمی بشوند، اما سرانجام شدند. حالا مدافعین جدید آتزوری باید ثابت کنند که آنها چیز مورد نیاز را دارند و یک احساس خوبی هست که آنها این کار را خواهند کرد.

در خط میانی، ایتالیا به خوبی به بلوغ می‌رسد و بازیکنانی چون آلبرتو آکوئیلانی و ریکاردو مونتولیوو واقعا نیازمند این هستند که برای زنده کردن امیدها تلاش کنند. اما پراندلی حق دارد که روی کار آنها حساب کند، در کنار تجربه و شخصیت دنیله دروسی. در جلو، اوضاع بهتر هم می‌شود چون جوزپه روسی، آلساندرو ماتری و جیامپائولو پاتزینی گزینه‌های هیجان‌انگیزی برای حال و آینده هستند.

پراندلی همچنان به نگه داشتن دسته یوونتوسی ادامه می‌دهد چون بیانکونری 5 نماینده دارد- واضح است که این حاصل پروژه سرمایه گذاری آنها روی بازیکنان ایتالیایی است- اما او به بقیه هم شانسی می‌دهد. باید به پالرمو تبریک گفت که از نظر تعداد نماینده در تیم ملی با سه بازیکن در کنار اینتر دوم است. اگر مصدومیت چزاره بووو و فدریکو بالزارتی نبود صورتی‌ها 5 سهمیه داشتند.

با این دعوت‌ها، پراندلی تقریبا تمامی سری آ را با امثال جنوا، بولونا، کالیاری، ناپلی، پارما، فیورنتینا، سمپدوریا و میلان که هر کدام یک سهمیه دارند پوشش داده است. این فاکتوری است که نباید نادیده گرفته شود و چون سالها تیم ملی به نظر یک "باشگاه برگزیده" برای بازیکنان تیم‌های بزرگ بود. پراندلی سرانجام آتزوری را به تیم مردم تبدیل کرده، در حالی که سعی می‌کند تا ترکیب را جوان و تا حد امکان رقابتی نگه دارد. سرانجام یک پروژه خوب.

نوشته شده توسط آگوستینو در چهارشنبه 20 بهمن 1389 و ساعت 04:03 قبل از ظهر

[ | نظرات ()

» رانیری را نکوبید، لطفا! [مقالات , ]

تینکرمن مشکل جالوروسی نیست

کلودیو رانیری هرگز محبوب نبوده است. کمتر کسی به روش کاری او علاقه داشته و دارد و احتمالا خواهد داشت. این یک واقعیت شفاف است. اما نکته‌ای که باید به آن بپردازیم این است-باور کنیم یا نکنیم- رانیری مربی ناکامی نیست. البته باید هر شخص به دایره لغات خودش مراجعه کند و مفهوم ناکام را دریابد. او با یوونتوس 140 امتیاز در سری آ کسب کرد اما در عوض بدترین انتقادات و توهین‌ها را دریافت کرد. به بدترین شکل کنار گذاشته شد و شاید کمتر کسی می‌توانست مانند او سریع خود را دوباره نشان بدهد. جرم او این بود که نمی‌توانست با مشتی بازیکن معمولی از رده دوم یا سوم بالاتر برود. جالب اینجاست توجیه همگان در اخراج او این بود که یووه به کمتر از قهرمانی راضی نیست اما آنها حالا باید در رده هفتم و هشتم سیر کنند. او مشکل یووه نبود. شام خوردن مدیران با مربی سابق تیم و برهم زدن آرامش باشگاه مشکل اصلی بود.

اما این تیم رم. اجازه دهید ابتدا کمی شرایط این تیم را توصیف کنیم. آیا تاکنون از خود پرسیده‌اید چرا جالوروسی با برشا مساوی می‌کند. اکثریت هواداران معتقداند که کیفیت بازیکنان و سطح دانش مربی باعث می‌شود که تیمی کوچک چنین ضربه‌ای به رم وارد کند اما تاریخ گویای مسائل دیگری است. رم با کاپلو، اسپالتی و اریکسون هم در این باتلاق فرو رفته بود. دون فابیو که در فصل آخرش در پایتخت نتایج سنگینی رقم می‌زد و خط دفاع استثنایی تشکیل داده بود مقابل آنکونایی که در رم 3-0 شکستش داده بوده به تساوی بدون گل می‌رسید و به برشایی که 5 گله‌اش کرده بود با یک پنالتی می‌باخت و بدتر از آنها به بولونایی که در دال آرا چهارگله‌اش کرده بود در الیمپیکو می‌باخت! اما در عوض اینتر و یووه را چهار گله می‌کرد. نیازی به توصیف تیم آن دوران نیست، فقط اینکه توتی افسانه‌ای بود و مانسینی به عنوان یک بازیکن بی‌تجربه دوجین پاس گل می‌داد. اریکسون در الیمپیکو قهرمانی را مقابل لچه از دست داد و اسپالتی با دو تساوی مقابل لیورنو جام را به سن‌سیرو فرستاد.

پس مشکل کجاست؟ حقیقت این است که جالوروسی از مشکل بزرگی رنج می‌برد و در واقع پاشنه آشیل گرگها این است: "باور عمومی". رم هرگز صاحب حمایت و باور عمومی مشابه میلان، اینتر و یووه نبوده و نیست. به همین دلیل مقایسه شرایط رم با دیگر مدعیان منصفانه نیست. حمایت رسانه‌ها از این رنگ ناچیز است و بدبختانه حتی یکدستی در میان هواداران دیده نمی‌شود و بعضا شاهد رفتارهای عجیبی هستیم. جالوروسی در سالهای اخیر شرایط مالی اسفباری داشته است اما با تلاش‌هایی که صورت گرفته آنها همواره در میان بالانشینان قرار داشته‌اند. حضور در میان ده تیم برتر قاره افتخار کمی نیست. حداقل اینکه رم نیازی به گدایی هویت ندارد و نباید چند صدمیلیون یورو برای شخصیت دادن به آن خرج کرد. این تیم غول کش نبوده و نخواهد بود. این یکی از "چهار بزرگ-“big four کشور چکمه است. رم همه چیز دارد غیر از پول. توماس دی بندتو و یاران کار زیادی ندارند جز اینکه چک ها را امضا کنند.

اینکه کلودیو رانیری در پایان فصل رم را ترک کند بعید نیست زیرا تا اینجای فصل که او چهار پنج باری توسط رسانه‌ها، هواداران و کارشناسان اخراج شده و بارها طعم تلخ انتقادات را چشیده است حتی در روزهای پیروزی.

البته تینکرمن می‌تواند پس از ترک رم به خودش ببالد و به نتایج خوبش فکر کند. او تا اینجای کار 80 بار روی نیمکت رم نشسته که حاصل آن 47 برد(59%)، 16 تساوی(20%) و 17 باخت(21%) بوده است. اسپالتی در 225 بازی، 123 برد(54%)، 53 تساوی(24%) و 50 باخت(22%) کسب کرد. فابیو کاپلو هم در 241 بازی، 118 برد(49%)، 73 تساوی(30%) و 50 باخت(21%) کسب کرد. از رانیری به عنوان یک مربی معمولی نام برده می‌شود اما به نظر او برای رم معمولی نبوده و نتایج خوبی کسب کرده است.

اما از خود بپرسید آیا شرایطی که کلودیو رانیری در آن مشغول به کار است قابل مقایسه با دوران اسپالتی یا کاپلو هست؟ صادقانه بگوییم خیر. رم علاوه بر بی پولی حالا مالکی هم ندارد یا حداقل فعلا ندارد. در فصل گذشته رانیری رم را در جایگاه قابل احترامی قرار داد اما حاصل آن جز ضرر برایش نبود. شاید آن مقامهای دومی بلای جانش شد. تینکرمن شاید اگر با تیمش در کورس قهرمانی قرار نمی گرفت این همه فشار را در شرایط کنونی تحمل نمی‌کرد. فابیو کاپلو زمانی که رم را با جمعی از ستارگان به هشتمی سری آ رساند چنین فشاری را احساس نکرد. اسپالتی با وجود ششمی چنین انتقاداتی را به جان نخرید و همچون یک قهرمان رم را ترک کرد. شاید بزرگترین اشتباه رانیری جواب منفی‌اش به تیم ملی ایتالیا و باقی ماندن در پایتخت بود. باقی ماندن برای جنگیدن در سخت‌ترین شرایط.

از طرفی اینکه مربیانی چون آنجلوتی یا مورینیو حاضر می‌شدند با این شرایط مالی پا به الیمپیکو بگذارند غیرقابل باور است. حضور در تیمی که حتی یک پنی هم برای خرج کردن ندارد شجاعت زیادی می‌طلبد. احتمالا به زودی دی‌بندتو و شرکا به رم می‌آیند و شاید رانیری دیگر مربی رم نباشد اما قطعا او مربی بدی برای جالوروسی نبوده و نخواهد بود. مربی که نتایج خوب تیمش کوچک می‌شد و باختهایش بزرگ. میراث او می‌تواند مانند بزرگان بردن و داشتن ترکیب باعمق باشد. چیزی که برای سالها در اینجا دیده نشده بود. اینکه هر روز از اخراجت بنویسند و روی نیمکت بنشینی کار آسانی نیست.

در این اوضاع پیچیده‌ای که جالوروسی گرفتار آن است بعید به نظر می‌رسد که کسی می‌توانست کشتی به گل نشسته رم را چنین به جلو ببرد. شاید رانیری روی سکوها و در رسانه‌ها محبوب نباشد اما خوشبختانه او اینقدر خوب بوده که نامش را در تاریخ رم حک کند.

نوشته شده توسط آگوستینو در یکشنبه 17 بهمن 1389 و ساعت 12:54 قبل از ظهر

[ | نظرات ()

» بالا رفتن در جهان [مقالات , ]

حضور عده بیشتری از ملی پوشان ایتالیا در قسمت بالاتری از جدول سری آ را تنها می‌توان خوب دانست

وقتی که شما به تعطیلات می‌روید و هوا تغییر می‌کند، شما گاه به گاه به درون چمدانتان که پر از تی شرت و صندل است، می‌نگرید و برای جین ظاهر شدن، جفتی کفش و یک کت آرزو می‌کنید. وقت ناهار هم از قفسه‌ها به سر یخچال می‌روید و از یخچال به سر چمدانتان به این امید که چیزی بیابید، هر چیزی که خودش را به شکل یک ساندویچ ظاهر کند. ترس از اشتباه بردن اثاثیه هم مطمئنا همان احساسی است که در جام‌جهانی گریبان مارچلو لیپی را گرفت.
تیم ایتالیای او ترکیبی مقلدانه از تیم‌های موفق پیشین و استعداد تهاجمی نسل‌های گذشته‌ای بود که تا حد ناتوانی پیش رفته بود. متأسفانه روزهای تعویض کردن توتی با دلپیرو تمام شده بود. همین طور که لیپی به دردسر افتادن تیمش را نظاره می‌کرده احتمالا بایستی با خود اندیشیده باشد که بایستی در کجا به دنبال جایگزین‌های مناسب با تجارب قاره‌ای و بین‌المللی می‌بود.
نسلی از قهرمانان جهان به دسته‌ای از بازیکنان خوب مبدل شدند. لیپی تصمیم گرفته بود که کار را بدون آنتونیو کاسانو، ماریو بالوتلی و دیگران تمام کند. بازیکنانی که او در اختیار داشت توانایی کنترل ترس را هم نداشتند؛ تجربه لیگ قهرمانان کمی وجود داشت و ذخیره‌هایی که او برای جایگزینی تقلا کنندگان درون زمین برگزید توانایی تغییر در جریان بازی مقابل پاراگوئه و نیوزلند را نداشتند. سومین و سرنوشت‌سازترین بازی در مقابل اسلواکی هم، تنها باری بود که شانس حضور به فابیو کوآیارلا داده شد و او نشان داد که در صورت اعتماد، چه قابلیت‌هایی را داراست، گرچه کراهتا حاضر به این کار شد.
اما این نشانه وجود بازیکنی با استعداد قابل توجه است. کسی که همچون بسیاری از هم دوره‌ای‌هایش به سالهای اوج خود نزدیک می‌شد ولی هنوز هم توسط هیچ کدام از باشگاه‌های بزرگ لیگ کشورش جذب نشده بود. سری آ به مطرح کردن استعدادهای خارجی به جای بازیکنان بومی راضی است و پیرگرایی حاکم بر تیم ملی هم به خوبی مستند شده است. کاندیداهای احتمالی برای حضور در تیم ملی، سباستین جووینکو و داویده سانتون به عنوان دو مورد، مسیر تکاملی خود را در تیم‌های غیر از تیم‌های برتر و قابل توجه پیموده‌اند. و تشکیل ترکیبی با بازیکنانی از تیمهای میانه جدولی هم در آفریقای جنوبی ثمره‌ای را در بر نداشت.
برای موزه‌دار جدید ایتالیا، انتقال تابستانی تعدادی از بازیکن‌های اصلی تیم ملی به تیم‌های ایتالیایی حاضر در لیگ قهرمانان، خود یک تسکین به شمار می‌رود. آلبرتو آکوئیلانی در لیورپول از رادار خارج شد اما با احیای دو مرتبه‌اش در یوونتوس و به عنوان یکی از بازیکنان کلیدی آنها کار خود را بسیار عالی ادامه می‌دهد و نمایش کوآیارلا هم تا پیش از مصدومیت باعث صعود بانوی پیر تا حد نبرد برای عنوان قهرمانی شده بود که بعد از او از مسیر خود منحرف شد. لئوناردو بونوچی با حضور همیشگی خود از ابتدا در حال ترقی کردن است و همین طور که یوونتوس تکه‌های هویت فوتبال ملی‌اش را به هم می‌چسباند، همکاری او با جورجو کیلینی را می‌توان یک نکته مثبت هم برای باشگاه و هم برای ایتالیا دانست.
پراندلی مسلما از جابجایی بعضی از بازیکنانش طی نقل و انتقالات ژانویه هم خوشحال خواهد شد. قرار گرفتن در معرض سختی‌های فوتبال باشگاهی در بالاترین سطوح می‌تواند به عنوان یک آماده‌سازی مناسب برای وظایف تیمی به شمار رود. جیامپائولو پاتزینی، تغذیه کننده سابق او آنتونیو کاسانو، هم تیمی قدیمی بونوچی در باری یعنی آندره آ رانوکیا و الساندرو ماتری همگی شانس انتقال به تیمهای بزرگتری را در ماه گذشته پیدا کرده‌اند.
پاتزینی و رانوکیا هم دندان مرغ فوتبال شده‌اند؛ ایتالیاییهای اینتر. تیم لئوناردو کارهایی برای انجام دادن در لیگ قهرمانان دارد و البته در قالب رویارویی با تیمی همچون بایرن‌مونیخ تا دو هفته دیگر و بازی‌هایی از این سطح می‌تواند آماده سازی خوبی تلقی شوند. "پاتزو" تجربه لیگ قهرمانان را دارد، اما کمی محدود، و حضور او در باشگاهی که اشتیاق واقعی برای قهرمانی را دارد حاکی از گذشت او از اهداف شخصی در راه چیزهای عالی‌تر است. او با دو گلی که در شروع کارش به ثمر رساند مسلما جای پای خود را محکم کرد. رانوکیا نیز شانس ملی پوش شدن برای ایتالیا را در زمان حضور در باری بدست آورد، و در همکاری با بونوچی، بهترین رکورد دفاعی لیگ را به جا گذاشت.
کاسانو پیش از این در غول‌های اروپایی در قالب رئال‌مادرید و رم حضور داشته اما اکنون از لحاظ فیزیکی و خوشخبتانه از لحاظ روحی در اوج خود به سر می‌برد. فانتانتونیو بالاخره ممکن است تأثیر شگرفی را همزمان هم بر باشگاه و هم بر تیم کشورش به جای بگذارد. و ماتری نیز طولانی‌ترین مصاحبه کاری دنیا را پیش رو خواهد داشت؛ شش ماه برای اثبات کردن استحقاق جانشینی تخت پادشاهی در خط حمله یوونتوس. او پیش از این در فصل فعلی قابلیت‌هایش را در جادو کردن و گل زدن نشان داده است. این چهار نفر هوادارشان را در سری آ کنار گذاشته‌اند و موفق به جابجایی به تیم‌های بزرگ شده‌اند.
در هفته آینده یک امتحان جدید نیز منتظر ایتالیای پراندلی خواهد بود و این امتحان به شکل بازی با آلمان رخ خواهد داد. رغبت تیم ملی آلمان در استفاده زودهنگام از استعدادهای جوان تأثیر قابل توجه و تکان دهنده بعد از جام‌جهانی داشته و مدل آلمانی یک نقشه موثر قلمداد می‌شود. جوانان ایتالیا البته کمی دیرتر شانس حضور را پیدا کردند. اما در این برهه انتقالی برای تیم ملی و خود لیگ، حضور آنها به هر حال موضوع خوشایندی است.

پیتر استانتون

نوشته شده توسط آگوستینو در جمعه 15 بهمن 1389 و ساعت 10:28 بعد از ظهر

[ | نظرات ()

» آیا موجی درست می‌گوید؟ [مقالات , ]

HTML clipboard

آیا فوتبال ایتالیا به دلیل وجود خارجی‌های زیاد رو به نزول است؟

به نظر می‌رسد که سری آ شاهد یکی از سخت‌ترین رقابتهایش در سالهای اخیر است، و عده کمی می‌توانند این را نفی کنند که دوباره سری آ پس از سلطه بعد از کالچوپولی اینتر رقابتی شده است. با وجود فشردگی که در بالای جدول با وجود حضور تیمهایی چون لاتزیو و ناپلی که خودشان را در بین "چهار بزرگ" جا کرده‌اند ایجاد شده به نظر می‌رسد استاد سابق یوونتوس لوچانو موجی از وضعیت فعلی فوتبال ایتالیا آن قدرها هم راضی نیست.

"فوتبال ایتالیایی خواسته‌های زیادی را محقق نمی‌کند و تیم ملی نیز نشان دهنده این ادعاست زیرا فوتبال روبه نزول است و هیچ بازیکن جوانی در این شرایط وجود ندارد."

"ناپلی، اینتر و میلان تیمهای عالی هستند، اما آنها بازیکنانی برای تیم ملی ندارند زیرا تیمهای میلانی خارجی‌های بیشتری دارند و حتی در ناپلی بهترین بازیکنان ایتالیایی نیستند."

درصد بازیکنان خارجی در ترکیب شش تیم بالای جدول سری آ

میلان 43%

ناپلی 42%

رم 55%

لاتزیو 48%

اینتر 72%

یوونتوس 30%

اگر دقیقتر به آمار نگاه کنیم عادلانه است که بگوییم تعداد بازیکنان خارجی در شش تیم بالای جدول سری آ کمتر از حد انتظار است. با اینتر و یوونتوس در دو سوی این لیست متوسط 40 درصدی بدست می‌آید. این تنها نیمی از ماجراست زیرا با بررسی دقیقتر در مورد اینکه این خارجی‌های میلان، ناپلی و لاتزیو چه کسانی هستند این روشن می‌شود که چهره‌های کلیدی در این تیمها خارجی هستند.

سه گانه ناپلی ادینسون کاوانی، مارک همسیک و ازکوئیل لاوتزی همگی از آن سوی مرزها می‌آیند و همین موضوع در مورد مردان کلیدی لاتزیو مائورو زاراته و هرنانس هم هست.

در همین حال که میلان از امثال الساندرو نستا و آندره‌آ پیرلو در ترکیب اصلی‌اش بهره می‌برد، این زوج ایتالیایی در مراحل پایانی دوران کاری‌شان هستند و به همین دلیل از لحاظ آینده‌نگری در فوتبال ایتالیا چیز زیادی به شمار نمی‌روند. با اینکه روسونری با افتخار در صدر جدول سری آ قرار گرفته بخش عمده تمجیدها بایستی برای زلاتان ایبراهیموویچ ستاره باشد.

درصد حضور بازیکنان خارجی در لیگهای اروپایی

بوندس لیگا 49%

لالیگا 39%

لیگ برتر 64%

سری آ 48%

سری ب 18%

با نگاهی به آمار چهار لیگ بزرگ اروپا بدون هیچ تعجبی مشخص می‌شود که چرا آتزوری هم مثل انگلستان در تولید گروهی از ستارگان آینده دچار مشکل شده است. با بازیکنان جوانی که به ندرت در سری آ به آنها شانس درخشش داده می‌شود و در عوض آنها در جستجوی تجربه به لیگهای سطح پایین‌تر می‌روند، زمزمه‌هایی به گوش می‌رسد که ایتالیا باید از الگوی اسپانیا در رده های پایه بهره ببرد.

ایتالیا مفتضح‌ترین حذف را در تاریخ جام‌جهانی در آفریقای جنوبی 2010 تجربه کرد در حالی که اخیرا تیم زیر 21 ساله‌ها در رسیدن به مسابقات قهرمانی اروپا ناکام شد. هرگز پیش از این شبه جزیره چنین کمبودی را در سطح ملی تجربه نکرده بود و این مسلما موید ادعای موجی در مورد نزول فوتبال ایتالیاست.

همین طور که باشگاه سابق او ترجیح می‌دهد بازیکنان رشد یافته داخلی را به جای واردات خارجی انتخاب کند واضح است که هیچ راه حل ساده‌ای برای پرورش دسته بعدی از ستاره‌های ایتالیا همزمان با نتیجه گرفتن در زمین وجود ندارد.

اینتر فصل گذشته با یک ترکیب اصلی کاملا خارجی همه رقابت‌ها را فتح کرد و این قطعا تاثیر مهمی روی تمام لیگ داشته تا برای پیدا کردن استعدادها به جاهای دیگر نگاه کنند. خود یوونتوس در این فصل میلوس کراسیچ بااستعداد را به خدمت گرفت در حالی که اجازه داد ستاره جوان سباستین جیووینکو به پارما برود.

در این جوی که روی نتیجه گیری تمرکز کرده به نظر می‌رسد که باشگاه‌های ایتالیایی برای سرمایه گذاری در مورد بخش جوانان بی میل شده‌اند، و در عوض حاضرند میلیون‌ها خرج کشف کردن کاوانی، هرنانس یا پاستوره بعدی کنند.

جلوگیری کردن از ورود آنها از آن سوی آبها در گذشته جواب نداده است. زمانی که از ورود خارجی‌ها به سری آ جلوگیری شد این لیگ بدترین دورانش را در دهه 70 سپری کرد-حتی یک جام اروپایی نبرد. تیم ملی هم همچنین از نایب قهرمانی جام‌جهانی 70 تا چهارمی 1978 زیر سطح خودش بود.

جواب این است که تیمها باید ترکیبی از بهترین خارجی‌ها و هسته‌ای از بازیکنان بومی ایتالیایی داشته باشند. طی قانون 3 خارجی در نیمه دوم دهه هشتاد و اوایل دهه نود، سری آ حاکم بر جهان بود و آتزوری بااستعدادترین و هیجان انگیزترین تیم در یورو 88 و جام‌جهانی 1990 بود- جایی که قهرمان نشد.

خارجیها برای موفقیت سری آ و ستارهای جوانش یک باید هستند، اما اگر آنها به شکل مشابهی که لیگ برتر را تسخیر کردند حکمرانی کنند، آتزوری هم در خطر آینده‌ای مشابه تیم ملی انگلستان است.

استفانو فدریچی

نوشته شده توسط آگوستینو در پنجشنبه 7 بهمن 1389 و ساعت 09:19 قبل از ظهر

[ | نظرات ()