Facebook

      بازی قبلی

Seri A - هفته 38
 

AS ROMA	3   2	Cesena

 » بالا رفتن در جهان [مقالات , ]

[ | نظرات ()

 » آیا موجی درست می‌گوید؟ [مقالات , ]

آیا فوتبال ایتالیا به دلیل وجود خارجی‌های زیاد رو به نزول است؟

به نظر می‌رسد که سری آ شاهد یکی از سخت‌ترین رقابتهایش در سالهای اخیر است، و عده کمی می‌توانند این را نفی کنند که دوباره سری آ پس از سلطه بعد از کالچوپولی اینتر رقابتی شده است. با وجود فشردگی که در بالای جدول با وجود حضور تیمهایی چون لاتزیو و ناپلی که خودشان را در بین "چهار بزرگ" جا کرده‌اند ایجاد شده به نظر می‌رسد استاد سابق یوونتوس لوچانو موجی از وضعیت فعلی فوتبال ایتالیا آن قدرها هم راضی نیست.

"فوتبال ایتالیایی خواسته‌های زیادی را محقق نمی‌کند و تیم ملی نیز نشان دهنده این ادعاست زیرا فوتبال روبه نزول است و هیچ بازیکن جوانی در این شرایط وجود ندارد."

"ناپلی، اینتر و میلان تیمهای عالی هستند، اما آنها بازیکنانی برای تیم ملی ندارند زیرا تیمهای میلانی خارجی‌های بیشتری دارند و حتی در ناپلی بهترین بازیکنان ایتالیایی نیستند."

درصد بازیکنان خارجی در ترکیب شش تیم بالای جدول سری آ

میلان 43%

ناپلی 42%

رم 55%

لاتزیو 48%

اینتر 72%

یوونتوس 30%

اگر دقیقتر به آمار نگاه کنیم عادلانه است که بگوییم تعداد بازیکنان خارجی در شش تیم بالای جدول سری آ کمتر از حد انتظار است. با اینتر و یوونتوس در دو سوی این لیست متوسط 40 درصدی بدست می‌آید. این تنها نیمی از ماجراست زیرا با بررسی دقیقتر در مورد اینکه این خارجی‌های میلان، ناپلی و لاتزیو چه کسانی هستند این روشن می‌شود که چهره‌های کلیدی در این تیمها خارجی هستند.

سه گانه ناپلی ادینسون کاوانی، مارک همسیک و ازکوئیل لاوتزی همگی از آن سوی مرزها می‌آیند و همین موضوع در مورد مردان کلیدی لاتزیو مائورو زاراته و هرنانس هم هست.

در همین حال که میلان از امثال الساندرو نستا و آندره‌آ پیرلو در ترکیب اصلی‌اش بهره می‌برد، این زوج ایتالیایی در مراحل پایانی دوران کاری‌شان هستند و به همین دلیل از لحاظ آینده‌نگری در فوتبال ایتالیا چیز زیادی به شمار نمی‌روند. با اینکه روسونری با افتخار در صدر جدول سری آ قرار گرفته بخش عمده تمجیدها بایستی برای زلاتان ایبراهیموویچ ستاره باشد.

درصد حضور بازیکنان خارجی در لیگهای اروپایی

بوندس لیگا 49%

لالیگا 39%

لیگ برتر 64%

سری آ 48%

سری ب 18%

با نگاهی به آمار چهار لیگ بزرگ اروپا بدون هیچ تعجبی مشخص می‌شود که چرا آتزوری هم مثل انگلستان در تولید گروهی از ستارگان آینده دچار مشکل شده است. با بازیکنان جوانی که به ندرت در سری آ به آنها شانس درخشش داده می‌شود و در عوض آنها در جستجوی تجربه به لیگهای سطح پایین‌تر می‌روند، زمزمه‌هایی به گوش می‌رسد که ایتالیا باید از الگوی اسپانیا در رده های پایه بهره ببرد.

ایتالیا مفتضح‌ترین حذف را در تاریخ جام‌جهانی در آفریقای جنوبی 2010 تجربه کرد در حالی که اخیرا تیم زیر 21 ساله‌ها در رسیدن به مسابقات قهرمانی اروپا ناکام شد. هرگز پیش از این شبه جزیره چنین کمبودی را در سطح ملی تجربه نکرده بود و این مسلما موید ادعای موجی در مورد نزول فوتبال ایتالیاست.

همین طور که باشگاه سابق او ترجیح می‌دهد بازیکنان رشد یافته داخلی را به جای واردات خارجی انتخاب کند واضح است که هیچ راه حل ساده‌ای برای پرورش دسته بعدی از ستاره‌های ایتالیا همزمان با نتیجه گرفتن در زمین وجود ندارد.

اینتر فصل گذشته با یک ترکیب اصلی کاملا خارجی همه رقابت‌ها را فتح کرد و این قطعا تاثیر مهمی روی تمام لیگ داشته تا برای پیدا کردن استعدادها به جاهای دیگر نگاه کنند. خود یوونتوس در این فصل میلوس کراسیچ بااستعداد را به خدمت گرفت در حالی که اجازه داد ستاره جوان سباستین جیووینکو به پارما برود.

در این جوی که روی نتیجه گیری تمرکز کرده به نظر می‌رسد که باشگاه‌های ایتالیایی برای سرمایه گذاری در مورد بخش جوانان بی میل شده‌اند، و در عوض حاضرند میلیون‌ها خرج کشف کردن کاوانی، هرنانس یا پاستوره بعدی کنند.

جلوگیری کردن از ورود آنها از آن سوی آبها در گذشته جواب نداده است. زمانی که از ورود خارجی‌ها به سری آ جلوگیری شد این لیگ بدترین دورانش را در دهه 70 سپری کرد-حتی یک جام اروپایی نبرد. تیم ملی هم همچنین از نایب قهرمانی جام‌جهانی 70 تا چهارمی 1978 زیر سطح خودش بود.

جواب این است که تیمها باید ترکیبی از بهترین خارجی‌ها و هسته‌ای از بازیکنان بومی ایتالیایی داشته باشند. طی قانون 3 خارجی در نیمه دوم دهه هشتاد و اوایل دهه نود، سری آ حاکم بر جهان بود و آتزوری بااستعدادترین و هیجان انگیزترین تیم در یورو 88 و جام‌جهانی 1990 بود- جایی که قهرمان نشد.

خارجیها برای موفقیت سری آ و ستارهای جوانش یک باید هستند، اما اگر آنها به شکل مشابهی که لیگ برتر را تسخیر کردند حکمرانی کنند، آتزوری هم در خطر آینده‌ای مشابه تیم ملی انگلستان است.

استفانو فدریچی

[ | نظرات ()

 » مدافع فراموش شده [مقالات , ]

از آنجائیکه ایتالیا در ماه بعدی مقابل آلمان قرار می‌گیرد، آنتونیو لاباته به چزاره پراندلی توصیه می‌کند که به بازیکن روی فرم پارما یک شانس دیگر بدهد

در شش بازی که چزاره پراندلی عهده‌دار هدایت تیم ملی ایتالیا بوده، با احتساب بازی ناتمام در مقدماتی اروپا مقابل صربستان، مربی پنج مدافع راست را مورد آزمایش قرار داده است.

به مارکو موتای یوونتوس در شروع کار پراندلی 70 دقیقه وقت داده شد، ماتیا کاسانی پالرمو 230 دقیقه بازی کرد، یک ساعت به داویده سانتون اینتر، لورنزو دی‌سیلوستری فیورنتینا در آتش بازی مقابل جزایرفارو از ابتدا تا انتها بازی کرد و سرباز کهنه کار جیانلوکا زامبروتا در دیدار تعطیل شده مقابل صربستان به میدان رفت.

در حالی که پیراهن دفاع راست مشخصا برای صاحبدار شدن آزاد است، این چیزی غافلگیرکننده است که به کریستین زاکاردو شانسی داده نشد تا به پیراهنی که زمانی پوست دومش بود دست یابد.

فرآیند گزینش پراندلی در این پست مشخص می‌کند که او به دنبال یک دفاع راست کامل نسبتا جوان است، چهار انتخاب او از پنج گزینه او زیر 27 سال هستند. به هرحال، تصمیم دعوت از زامبروتای میلان در بازی که می‌رفت حساس‌ترین دیدار ایتالیا باشد نشان می‌دهد که سن یک فاکتور تعیین‌کننده نیست.

در 29 سالگی، زاکاردو برای اینکه به تاریخ بپیوندد هنوز خیلی جوان است و خیلی تجربه ملی دارد. شروع کار او در نوامبر 2004 زیر نظر مارچلو لیپی بود و او جزئی از ترکیبی بود که دو سال بعد موفق به بردن جام‌جهانی در آلمان شد.

آن باید یک شروع چیزهای عالی برای بازیکنی می‌شد که تا آن شب در برلین برای بولونا، اسپزیآ و پالرمو بازی کرده بود، اما نشد. زاکاردو مسابقات را به عنوان انتخاب اول دفاع راست شروع کرد تا اینکه گل به خودی خطرناکش در تساوی یک یک مقابل آمریکا منجر به نیمکت نشینی‌اش شد. او تنها در آن تابستان 13 دقیقه دیگر بازی کرد و آخرین بازی از 17 بازی ملی‌اش در اکتبر 2007 بود.

آن گل به خودی افسانه‌ای بدون شک نظرات را نسبت به توانایی‌های او تغییر داد. کسی که بعد از موفقیت در رده زیر 21 ساله‌ها قرار بود زمانی به تیمهای بزرگ ایتالیا بپیوندد، اما حالا زاکاردو تا ابد با گلی که هرگز نمی‌خواست به ثمر برساند شناخته خواهد شد.

واقعیت این است که اگر مارچلو لیپی در جنگ با کریستین پانوچی نبود، زاکاردو هرگز در آلمان حاضر نمی‌شد. مدیربرنامه‌هایش هم این هفته ادعا کرد که حضور او در رقابت برای قرار گرفتن در ترکیب آتزوری غیرممکن است.

یک انتقال در سال 2008 به وولفسبورگ، جایی که او بیشتر به عنوان یک بازیکن میانی مورد استفاده قرار گرفت، مسائل را پیچیده‌تر کرد و شانس‌هایش را برای شناخته شدن در رده ملی کمرنگ کرد و پارما تیمی که برای باقی ماندن در سری آ می‌جنگید یک سال بعد مقصد بازگشت او به ایتالیا شد.

با این وجود، زاکاردو مطمئن بود که استادیو تاردینی سکوی پرتاب او برای بازپس‌گیری پیراهن تیم ملی خواهد بود. "من به شدت خواهان بازگشت به ایتالیا هستم" او این را در معارفه رسمی‌اش گفت. "هدف شخصی من این است که یکبار دیگر عضو مجموعه ایتالیا باشم و کار خوبی که در این پیراهن انجام می‌دهم."

گیدولین یکی از تحسین‌کنندگان این بازیکن بوده و هست، بازیکنی که طی سالها به بلوغ رسیدنش را دیده و اعتماد او به توانایی‌هایش به حدی است که زاکاردو را در پست هافبک دفاعی مقابل مدافعین هم به میدان فرستاد.

به هر حال دفاع راست پست طبیعی زاکاردو است و او در این فصل هم زیر نظر پاسکوآله مارینو سرآمد بقیه بوده است. زمانی که امیدوار به آینده‌هایی چون موتا، سانتون و دی‌سیلوستری درگیر بروز پتانسیل‌هایشان به شکل نمایشهای سطح بالا و پایدار بوده‌اند، کریستین زاکاردو کاملا حواسش به کارش است.

در حالی که زاکاردو شاید پاسخ مشکلات دفاع راست ایتالیا نباشد، او می‌تواند یک راه حال کوتاه مدت خوب برای پراندلی باشد تا زمانی که یکی از بازیکنان جوان سرانجام در شرایطی قرار بگیرد که جهش نهایی‌اش را به سطح لازم انجام بدهد، و اگر فرم سری آ معیار انتخاب شدن است پس زاکاردو بایستی به عنوان یک مدعی جدی برای حضور در مهمانی ماه بعد مقابل آلمان تلقی شود.

[ | نظرات ()

 » داستان این رنگ [مقالات , ]

حقیقت مردانی که همیشه خواهند بود

در توصیف شرایط کنونی جالوروسی تنها می‌توان گفت که دوران غریبی است. فقط می‌توان گفت که این جامعه و گروهی است که با شاد بودن بیگانه است. پس از برد در بازیهای بزرگ به بحث و مناظره در مورد لیاقت تیم می‌پردازیم. هرگز نمی‌توانیم شادی را با تمام وجود احساس کنیم. واقعا چرا؟ در آن شب تاریخی مقابل بایرن نگاهت را که به اطراف می‌چرخاندی بعضی مثل تو نبودند. چرا باید این طور باشیم.

در این شهر مردی است که شماره ده را می‌پوشد و کارهای بزرگی کرده است. عده‌ای او را بت می‌نامند، عده‌ای افسانه و عده‌ای چشم دیدنش را ندارند. اما حقیقت این است که او یک مرد است. یک انسان که داستان جالبی دارد و برای ما چیز خاصی است.

داستان مرد دیگری هم دارد. شخصی که به ما رویاهایمان را با صداقت بازگرداند. او ثابت کرد که این تیم می‌تواند برای موفقیت بجنگد. مردی از جنس این گروه. اما چرا هر تصمیم او باید یک شکست تلقی شود. چرا همیشه باید کامش تلخ باشد. همیشه از رفتنش می‌گویند. چیز مسلم این است که در زمان بدبختی به یاد او افتادند که کمکش را خواستند. زمانی که به اینجا آمد ویرانه‌ای دید اما حالا کاخی ساخته که به نظر ستون هایش می‌توانند قاتل او شوند. همه از سقوط، شکست و تحقیرشدن می‌گفتند. پیروزی‌های بزرگ آمدند و آن تیم و بازیکنان بی ارزشش، طلایی شدند.

مگر چقدر از آن روزها گذشته است؟ چرا هرج و مرج همه جا را فرا گرفته و چنین برای اخراجش لحظه شماری می‌کنید. این همان مربی است که توتی می‌گفت از مورینیو بهتر است. پس از کسب چهارمین برد در دربی او محکوم است. تیمش خوب نبوده و گناه او بردن حریفی است که سرتاپا شرارت است و در یک سال اخیر افتخار باخت عمدی به مدعی اسکودتو و هدیه دادن به مهاجمی که دروازه جالوروسی را باز کرده را به نام خود ثبت کرده است.

چنان از جانشینانش می‌گویند که گویی رم برای سقوط نکردن به سری ب می جنگد. او را معمولی می‌خوانند. چرا او نباید رنگ خوشی را در شهرش ببیند. چطور شد که ناگهان آن تیم حقیر با دو بازیکن مجانی و یک بازیکن قرضی تبدیل یه قدرتی شد که حالا همه برای هدایتش لحظه شماری می‌کنند؟

گناه او این است که از یک ویرانه کاخ باشکوهی ساخت. چرا باید با او چنین رفتار شود. شاید دلیلش آن باشد که آن پیراهنی که شماره ده رویش حک شده بود به زمین کوبیده شد، پیراهن مردی که کم گل نزده بود.

پیش از شروع فصل از خود می‌پرسیدیم که چه چیز می‌تواند ما را ناکام کند؟ و تنها جواب شاید خودمان بودیم. زمانی که یک مربی و تیمش می‌برد اما از جامعه خودش فقط  انتقاد می‌شنود سرانجام از نفس می‌افتد و شکست می‌خورد. زمانی که روی سکوها همه فریاد بزنند و کنار تیم قرار بگیرند مشکلات تیم حل می‌شود. و این یک تیم است. و مربی و بازیکنانش فرصت و حمایت می‌خواهند.

به نظر نمی‌رسد بین آن کسی که فقط به اشتباهات توتی اشاره می‌کند و سعی در خراب کردن او دارد با کسی که رانیری را تحقیر می‌کند تفاوت چندانی باشد. هر دو رمی هستند. چه فرقی بین آنهاست؟ مگر بین هواداران واقعی یک تیم تفاوتی وجود دارد؟ مطمئنا قلب همگی‌شان برای این تیم آتشی می‌شود. و این حقیقت است. حقیقت این رنگ و طرفدرانش. آن مردی که ده را می‌پوشد و آن مردی که کنار زمین می‌ایستد هر دو طرفدار این تیم هستند. و این چیزی است که باید درک کرد.

کسانی هم که به تینکرمن می‌تازند و به او همچون دشمن نگاه می‌کنند در اشتباه هستند. شاید او دیگر در ژوئن روی نیمکت رم نباشد اما در واقع او اینجاست. زیرا او همیشه یک هوادار واقعی این تیم بوده و خواهد بود. این عین حقیقت است. حقیقت مردی که مثل یک هوادار کنار زمین می‌ایستد. مانند یک هوادار جالوروسی.

[ | نظرات ()

 » کج خلقی‌های توتی [مقالات , ]

فرانچسکو توتی اخیرا رفتارهای نگران کننده‌ای بروز داده و دیو تیلور احساس می‌کند که او باید بیشتر مانند یک کاپیتان رفتار کند.

کلودیو رانیری ادعا کرد که از آوردن فرانچسکو توتی به زمین در دقایق پایانی شکست مقابل سمپدوریا هیچ پشیمانی ندارد. مربی رم اصرار می‌کند که او این کار را دوباره انجام خواهد داد، چون این احترام به او را نشان می‌دهد. متعاقبا، خبرهای منتشر شده از رم حاکی از آن است که رابطه توتی و باشگاه در پایین‌ترین حد ممکن است.

قطعا این اولین باری نیست که توتی باعث خجالت خودش می‌شود و گرچه هیچ بازیکنی از باشگاه بزرگتر نیست، به نظر می‌رسد که Er Pupone فکر می‌کند که او هست، و مثل یک بچه لوس رفتار می‌کند تا فوتبالیست شورانگیزی که او هست یا شاید بود.

از انداحتن آب دهان به صورت پولسن در یک بازی ملی تا تکل وحشیانه از پشت سر بالوتلی، ده‌ها اتفاق از این دست رقم زده و گستاخی‌اش از این سطح دور نشده است.

به طور ناراحت کننده‌ای آمادگی‌اش بطور پیوسته نشان می‌دهد که او دیگر آن قهرمانی نیست که جالوروسی را به چند جام رساند، یک جام و شش نایب قهرمانی. البته این برای توتی آسان نخواهد بود، کسی که در موفقیت‌های اخیر تیم موثر بوده، اما به نظر می‌رسد که او نمی‌تواند بفهمد که اهمیت او دیگر چیزی که قبلا بوده نیست.

بعد از اینکه همیشه در گذشته راه خودش را انتخاب می‌کرد، به نظر می‌رسد که او نمی‌تواند شکست را با فروتنی قبول کند. هیچ کس هرگز به او "نه" نگفته بود و تکبر و خودبینی‌اش آن را قبول نمی‌کند. توتی در جوانی‌اش افسانه‌ای بود اما در حال حاضر او به اندازه کافی استوار نیست تا جایی در تیم اصلی داشته باشد.

مطمئنا با عملکرد بسیار خوب جرمی منز و گلهای مارکو بوریلو، شانسهای حضور توتی در تیم اصلی به سختی خواهند آمد. رانیری تاکنون او را 15 بار فیکس گذاشته، اما 6 بار هم تعویضش کرده، بنابراین این گونه نیست که به او شانسی داده نشده باشد. اگر او واقعا طوری که ادعا می‌کند عاشق رم است، باید نیمکت نشینی را قبول کند. خط حمله اکنون با ترکیب بوریلو، ووچینیچ و منز قویتر است.

من نمی‌دانم که آیا بسیاری از شما تبلیغ توتی را برای شرکت مخابراتی دیده‌اید، اما به نظر می‌رسد که او حتی نمی‌تواند برای 15 ثانیه خودش را کنترل کند. و جدای کارهایش در زمین او خودخواهی‌اش را نشان می‌دهد، اینکه می‌خواهد همه فرمانبردارش باشند و حماقت‌هایش را قبول کنند و به نظر همان اتفاق در بیرون از زمین نیز دارد می‌افتد، چون کسی جرات ندارد او را رد کند.

یک قهرمان سابق لاتزیو و دشمن توتی، کسی که یک سابقه ضدرمی دارد، در مورد حرکت توتی پس از تعویض در بازی با اینتر در سپتامبر گذشته به حرف آمد. "کاری که توتی کرد باورنکردنی بود" پائولو دی کانیو انتقاد کرد، "آن واقعا افتضاح بود، همه بازیکنان از تعویض عصبانی می‌شوند اما ترک کردن زمین با چنین رفتاری بی‌احترامی به هم تیمی‌هایی است که هنوز در زمین هستند. یک کاپیتان باید همیشه نزدیک بماند و به تیم انگیزه بدهد."

افسانه لاتزیو ادامه می‌دهد و می‌گوید که حرکات میرکو ووچینیچ در حین شادی گل پیروزی بخشش در وقت‌های تلف شده به سوی توتی بود و به او می‌گفت که وفاداری بیشتری نسبت به هم تیمی‌هایش نشان بدهد. در پایان، گرچه این برای فوق ستاره‌ها طبیعی است که احساس کنند از تیمشان جدایی ناپذیرند، کاپیتان راه درست را در مورد آن انتخاب نکرده و باید از الساندرو دلپیرو الگو بگیرد. سرباز کهنه کار یوونتوس نقش نیمکت نشینی‌اش را فهمیده و هرگز علنا به تاکتیک‌های مربی‌اش زخم زبان نزده است.

[ | نظرات ()

 » آخرین شش ماه رانیری [مقالات , ]

کلودیو رانیری پس از درگیری با چند بازیکن اعتبارش را از دست داده است. سرافینو اینگاردیا معتقد است که تینکرمن در پایان فصل خواهد رفت.

رم در این فصل امیدهای زیادی دارد و آنها هنوز هم در سه جام هستند-سری آ، لیگ قهرمانان و کوپاایتالیا، جایی که امروز عصر با لاتزیو روبه‌رو می‌شوند. به هر حال، یک چیز قطعی به نظر می‌رسد، ژوئن می‌آید و کلودیو رانیری دیگر مربی این تیم نخواهد بود.

شاید گفتن این قبل از یک دربی دلاکاپیتاله دیگر عجیب باشد، جایی که رانیری رکورد پرابهتی دارد و همیشه از زمان انتخابش در این بازی پیروز بوده است. اما با وجود این، رانیری در بدست آوردن قلب اکثر هواداران، و نیز مدیران-مهمترین- بازیکنان ناکام بوده است.

یکبار دیگر رانیری در دوران کاری‌اش، خودش را در یک شهر بزرگ تنها یافته است. اول در مادرید و اتلتیکو، سپس لندن در چلسی، والنسیا، تورین و سرانجام رم. هر جایی که او رفته، در نهایت با افرادی که در مقابلش قرار گرفته‌اند کارش را به پایان رسانده است. با وجود موفقیت‌های جالب توجه در زمین، او حقیقتا نتوانسته خودش را به عنوان چیزی که باید باشد نشان بدهد- یک مربی بزرگ.

اما چه چیزی باعث می‌شود که هواداران و مدیران ترغیب نشوند که رانیری مرد مناسب کار است؟ سیستم چرخشی او برایش سودی نداشته زیرا بیشتر اوقات، رانیری به مربی می‌ماند که در مورد کاری که می‌کند هیچ سرنخی ندارد. تا اینجای فصل، سیستم چرخشی او تنها به تیم آسیب زده و به قیمت امتیازات ارزشمندی برایشان تمام شده است. سماجت او در عوض کردن ترکیب‌ها نتیجه یک استراتژی گیج کننده است، که گاهی اوقات جواب می‌دهد-به خاطر می‌آورید که او فرانچسکو توتی و دنیله دروسی را در نیمه اول دربی تعویض کرد؟- اما بیشتر اوقات این باعث رنجش بازیکنانش می‌شود.

بنابراین تینکرمن یک نابغه است یا یک احمق؟ گویا او متوسط است، اما بازیکنان رم به نظر فکر دیگری دارند. افرادی چون توتی، میرکو ووچینیچ و مارکو بوریلو دوران پردغدغه‌ای دارند. Er Pupone حتی مجبور شد بگوید که در تمام اوقات انسان خوشحالی است به غیر از زمانی که در تریگوریاست. همکاری کلید موفقیت است اگر شما رئیسی داشته باشید که به اندازه کافی آن را به کار بگیرد، چیزی که به نظر رانیری نمی‌تواند.

مربی سابق چلسی در رختکن با همه سرناسازگاری دارد، و حتی باعث ناراحتی افراد ساکت شده-دیوید پیزارو و جان آرنه ریسه. براستی آخرین اتفاق با توتی، پس از اینکه او در چهار دقیقه پایانی مقابل سمپدوریا به میدان رفت، به وضوح قدرت کم رانیری در باشگاه و شهرش را نشان داد.

در حالی که مربی باید از حمایت خوبی در شهرش برخوردار باشد تقریبا از جانب همگان مورد حمله قرار گرفته، به علاوه بازیکنان و مربیان. این مضحک بود که فکر کنیم او کسی است که زمانی که ووچینیچ و بوریلو واقعا بهترین نفرات رم برای ترکیب اصلی هستند، توتی را زیاد بازی بدهد. از این گذشته، این مسئله توتی احتمالا تا زمان حضورش در الیمپیکو تکرار خواهد شد.

با وجود همه چیز این خیلی تراژدیک نیست زیرا در حال حاضر چیزی هست که باعث باقی ماندن رم در کنار هم شده و ممکن است تا مدتی آن را به هم نگه دارد- امیدواری. آن امیدواری با موضوع حضور یک مالک جدید با پتانسیل که بزودی باشگاه را می‌خرد در ارتباط است. مشابه این امیدواری با رانیری هم در ارتباط است. این بر کسی پوشیده نیست که بسیاری از بازیکنان تنها منتظر اخراج رانیری هستند، اما آنها می‌دانند که باید برای اتفاق افتادن آن صبر کنند.

آیا این برای رم بد خواهد شد؟ نه اگر جانشین او کسی مثل کارلو آنجلوتی باشد با فرانکو بالدینی به عنوان مدیر ورزشی. جالوروسی براستی داشتن یک مربی بزرگ را خواهد دید، گرچه آنها در دهه گذشته چند مربی بزرگ مثل فابیو کاپلو و لوچانو اسپالتی داشتند. تینکرمن واقعا در سطح آنها نیست.

جایگزین کردن آنجلوتی به جای راینری به طور اتوماتیک رم را به یک رقیب جدی برای کسب قهرمانی تبدیل می‌کند زیرا با نگاه کردن به ترکیب اصلی آنها می‌بینیم که به اندازه کافی برای رقابت با اینتر و میلان قدرت دارند.

مثل گذشته، رانیری میزش را جمع می‌کند و دیر یا زود و با ناراحتی، با وجود اینکه یک رمی از رم است، طرفداران کمی دلشان برای او تنگ می‌شود.

[ | نظرات ()

 » سربازی که در آخرین لحظات تسلیم شد! [مقالات , ]

[ | نظرات ()

 آخرین مطالب آرشیو شده . . .

+ آمار بازیکنان آ اس رم در فصل 12-2011
+ وضعیت مونتلا پیچیده ، بوآس نامعلوم ، اما بیلسا ...؟
+ مشکل 40 میلیون یورویی گرگ ها !
+ رم علاقمند به خرید مرکل
+ حضور دروسی در دیدار تمرینی تیم ملی
+ مالاگا هم به جمع مشتریان اسوالدو پیوست
+ یوونتوس بورینی را می خواهد
+ سیمون کیئر بدنبال قرارداد دائمی است نه قرضی
+ خواسته باشگاه پورتو دلیل عدم توافق بر سر رولاندو
+ پیزارو : دوست دارم فوتبالم را در رم به پایان برسانم
+ مونتلا تا 48 ساعت دیگر بر روی نیمکت رم
+ آمار فصل 12-2011 سری آ
+ گاگو می ماند ، هاینتزه می رود
+ ایجنت رزی : او بازیکن رم است و می خواهد بماند
+ مبادله خوان با توماس؟

صفحات :
... 6 7 8 9 10 11 12 ...