فصل نقل و انتقالات رمی ها ،یکی از پر سر و صدا ترین فصل نقل و انتقالات چند سال اخیر رم بوده است.
از یک سو بازیکنانی که در فصل های اخیر جزو مهره های اصلی جالوروسی بودند از تیم جداشدند ,و از سوی دیگر بازیکنانی اغلب جوان و آینده دار به ترکیب رم اضافه شدند،این در حالی است که این لیست هنوز قابلیت گسترش پیدا کردن را دارد.
این لیست بالطبع تردیدهای زیادی را در ذهن های هواداران رم ایجاد کرده است.
این تردیدها شامل هراس از دست دادن چند بازیکن اسمی و کارامد تیم و شک درباره ی میزان کارایی بازیکنان جوان و جدید باشگاه است.
این موضوع که فقدان بازیکنانی نظیر مکسز،ووچینیچ،منز و.. در رم جدید چقدر حس می شود و ایضا مجموعه ی خریدهای رم چه مقدار درفصول آتی مثمر ثمر خواهند بود سوالی است که برای رسیدن به جواب آن حداقل تاشروع فصل جدید مسابقات باید صبر کرد.
در این مجال هم قصد پرداختن به این موضوع را نداریم.
بلکه در این فرصت به دنبال پاسخی بای این سوال هستیم که، به چه دلیل در سیاست های باشگاه مبنی بر خرید بازیکنان جدید و آینده دار،شاخص های ایتالیایی به کلی مطرود هستند؟
به بیان بهتر سوال کلیدی این است که چرا ساباتینی برای تقویت تیم به بازیکنان با ملیت ایتالیایی اصلا توجهی ندارد؟
این سوال از آن جهت مهم می نماید که متوجه می شویم نه تنها ساباتینی علاقه ای به مذاکره با بازیکنان وطنی ندارد بلکه حضور ایتالیایی ها در تیم،حتی در اخبار غیر رسمی و شایعات حول باشگاه هم محلی از اعراب ندارد.
این در حالی است که بازیکنان ایتالیایی زیادی هستند که می تواند در رم جدید چاره ساز و کارامد باشند.ریکاردو مونتولیو کاپیتان ملی پوش بنفش ها یکی از آنهاست.
او یک بازیکن ایتالیایی با خصوصیات منحصر به فرد است،قیمت مناسب،سن ایده آل،تجربه ملی و مهمتر از همه اینکه می تواند رفع کننده ی نیاز جالوروسی در خط هافبک باشد.
پست هافبک بازی ساز پستی است که رم در آن بشدت احساس نیاز میکند و هر روزه نامهای جدیدی هم کاندید حضور در این پست می شوند اما رم هرگز به دنبال این هافبک طراح و ارزشمند فیورنتینا که سابقه ی بازی در کنار دروسی در آتزوری را هم دارد نیست.
و این مورد آخر(بازی در کنار دروسی)حتی می توانست یک امتیاز ویژه برای خریداری او باشد و بنوعی این امتیاز قاعدتا می توانست مسولین رم را مجاب کند تا جلوتر از امثال لوچو گونزالز، به دنبال مونتولیوی ایتالیایی باشند؛چراکه هماهنگی او با دروسی پیش از پیوستن به رم یک توفیق اجباری برای جالوروسی بود.
اما تا این لحظه مسولین رم هرگز به فکر خرید او نیفتادند.
گزینه ی دیگر ایتالیایی در این پست پرنس سابق رمی هاست.آلبرتو آکوییلانی تقریبا خصوصیات مشابه با مونتولیو دارد. علاوه بر ویژگی های ذکر شده برای مونتولیو که جملگی در مورد آلبرتو هم صدق میکند می توان یک امتیاز ویژه هم برای آکوییلانی در نظر گرفت و آن هام سابقه ی بازی در رم است.
اما بنظر می رسد او هم مانند همتای فلورانسی خود جایی در رم جدید نداشته باشد.
ساباتینی با آن که مدیری توانا درکشف استعدادهای جوان است اما بنظر می رسد بی اعتنایی عامدانه ای نسبت به گزینه های ایتالیایی دارد.
حتی می شود پا را از این هم فراتر گذاشت و این نکته را موکد کرد که خریدهای ساباتینی به رغم ارزشمند بودنشان نه تنها ایتالیایی نیستند بلکه ازبین بازیکنان شاغل در ایتالیا هم نیستند.
بله،به نظر می رسد او قصد ندارد گزینه های خود را از لیگ ایتالیا انتخاب کند و همواره در حال سرک کشیدن و جست و جو در لیگهای خارجی است.
تنها گزینه های او هم که رنگ و بوی لیگ ایتالیایی را داشتند در آغاز ویویانو گلر ایتالیایی اینتر و سپس پاستوره ی آرژانتینی هافبک پالرمو بود.
اما حتی این دو گزینه نیـز بی اعتنایی ساباتینی را به شاخص های ایتالیایی توجیه نمیکند چراکه در مورد اولی رمی ها خیلی زود با انتقالش به اینتر قید او را زدند و به دنبال گزینه های دیگر رفتند.
و درمورد دومی هم باید گفت پاستوره در واقع کشف خود ساباتینی بوده است و اینکه او خواستار آوردن پاستوره به رم بود برگرفته از علاقه ی دیرینه ی او به هافبک آرژانتینی پالرمو ست،همانطور که ساباتینی علاقه مند است سیمون کیایر را هم که داستانی شبیه پاستوره دارد را به جالوروسی بیاورد.
اصرار به استفاده از بازیکنان ایتالیایی ابدا بخاطر حس ایتالیا دوستی نگارنده نمی باشد بلکه این اصرار ناشی از وجود مزایایی است که این امر داراست.
مزایای آن هم کاملا مشخص است؛ رم یک تیم ایتالیایی است و دارای هوادرانی ایتالیایی در سرزمین چکمه،مسلما هواداران به بازیکنان هموطن خود رغبت بیشتری دارند و جذب بازیکنانی نظیر مونتولیو و آکوییلانی باعث خوشنودی و جلب رضابت آنها خواهد شد،وازطرف دیگر جذب این گونه بازیکنان به رم هویت ایتالیایی می بخشد.
گذشته از این رم ممکن است در معرض قانونهای فیفا مبنی بر لزوم داشتن بازیکنان وطنی در باشگاههای اروپایی قرار بگیرد(مثل قانون5+6)و بهتر است تیم خودرا از بازیکنان ایتالیایی خالی نکند.
دلیل دیگر مبحث وفق دادن و سازگاری است،مسلما بازیکنانی که در سری آ بازی میکنند چه ایتالیایی باشندو چه نباشند وقتی از یک تیم ایتالیایی به تیم دیگر می روند بهتر می توانند خودرا باشرایط جدید وفق بدهند دلیل آن هم مرهون سازگاری ای است که بواسطه ی بازیگری در ایتالیا بدست آورده اند.
مثال های رمی برای این دلیل بسیار است،به ترتیب زمانی می توان از حضور اینگونه بازیکنان در ترکیب رم نام برد:حضور موفقیت آمیز دلویکیو در رم پس از دوران بازیگری در اینتر،انتقال مونتلا از سمپدوریا به رم که وی بلافاصله پس از حضور در رم بهترین گلزن فصل رم شد،گابریل باتیستوتا از فیورنتینا به رم آمد و او هم مانند هواپیما بسرعت بهترین گلزن فصل جالوروسی شد؛دیوید پیزارو و مارکو بوریلو نیز کسانی بودند که از تیمهای میلانی پا به رم گذاشتند و بلافاصله در ترکیب رم جا افتادند.
اما این سازگاری در مورد بازیکنان خارجی ای که به ایتالیا کوچ میکنند با دشواری های بسیاری همراه است وباز نگاهی به مثالهای رمی این نکته راتایید میکند که بازیکنانی نظیر جان کارو،جرمی منز،ژولیو باپتیستا و حتی ریسه که همگی بازیکنانی شاخصی در تیمهای سابقشان بودند هرگز نتوانستند بسرعت خودرا با جو سنگین سری آ وفق بدهد و طبیعتا این عدم سازگاری باعث شد مشکلات عدیده ای برای رم بوجود بیاید.
موارد ذکر شده هرگز نمی خواهد خریدهای ارزشمند ساباتبنی و همچنین ایده های او در مورد خریدهای تیم که ایده های بسیار روشن و شفافی هم هستند را نقض کند چراکه شاید مثالهای نقضی برای این موارد وجود داشته باشد که یک بازیکن خارجی بمحض ورود به سری آ درخشیده باشدو...
ولی این نکته پر واضح است که خریدهای وطنی نیز می توانند در کنار خریدهای خارجی ساباتینی،جالوروسی را در مسیر پیش رو کمک شایانی کند.
اما آنچه در مغز ساباتینی ریشه دوانده و نشو و نما کرده،کشیدن خط قرمز بر روی نامهای ایتالیایی است.
اینکه چرا شخص ساباتینی یوروهای خزانه ی باشگاه را خرج ایتالیایی ها نمیکند بر ما پوشیده است اما می توان حدس زد او دچار یک خود شیفتگی در مورد این است که دوست دارد بیشتر از آنکه یک خریدار متبهر لقب بگیرد یک کاشف توانا باشد تا کشفیات او به مانند پاستوره همواره زبانزد فوتبالدوستان باشد.
هرچند اگراین حدس رنگ واقعیت هم به خود بگیرد برای رم سودمند خواهد چراکه کشف یک استعداد جدید توسط سابا مساوی است با یک خرید بزرگ برای جالوروسی!

نویسنده : ابوالفضل صالحی